Goede voornemens

Mijn goede voornemen in 2009 was het aantal km beperken met de auto. ‘tWas voor de eerste keer sinds lang zonder firmawagen, dus zuinig was het keyword…
Ik kan natuurlijk doen alsof ik dat voor het milieu doe, maar ik hoor bij de 98% die het eigenlijk alleen maar uit eigenbelang doe (en dan vooral financieel).

Het jaarlijkse km aantal was al serieus gezakt van ongeveer 60 a 65.000 in 2000, tot 30 a 35.000 de laatste jaren. Toch wilde ik er nog een stuk vanaf. Als streefdoel had ik mij 500 km per week gesteld.
Na enkele weken kwam ik tot de conclusie dat dit wel gemakkelijk werd en na wat druk van een collega heb ik mijn wekelijkse gemiddelde verlaagd naar 400 km.

En ik ben er net niet in geslaagd: 21.709km heb ik vorig jaar gedaan of 417/week. Net slecht, al zeg ik het zelf!!
Dus dit jaar van hetzelfde hé. Enerzijds zou ik zeggen dat het haalbaar moet zijn, gezien ik nu dikwijls met de bus naar het werk ga en geen auto meer nodig heb om naar de fnac te gaan. Maar natuurlijk ga ik dit jaar niet naar Argentina en misschien wel op reis met de auto, dus dat gaat mij een hoop kosten. Maar ik ga proberen!

Opletten

Ik probeer meer het openbaar vervoer te nemen, maar gezien ik mezelf ben, heb ik daar nogal moeite mee. Ik hou namelijk niet echt van veranderingen in routine.
Nu ja, effekes doorbijten en het wordt ook weer routine hé. Ik merk dat steeds dezelfde mensen op hetzelfde uur de bus nemen en op dezelfde plaatsen afstappen, totdat ik alleen op de bus zit. Routine is dus niet ver weg…
Maar eens ik alleen ben is het opletten hé, ik ben de route nog nie gewoon en voordat ge’t beseft zijt ge uw halte voorbij. Zoals vanmorgen dus :-) Ik herken de straten & huizen nog nie goe genoeg, ik kom van de andere kant als met de auto. Maar toen ik opeens wel de huizen begon te herkennen, wist ik dat ik hoe laat het was… TE laat dus :-D

Nieuwe gewoontes

Nu we wat meer in het centrum wonen, heb ik mij voorgenomen om ook meer het openbaar vervoer te gebruiken. Ik moet wel, mijn fiets is gesloten en het sleuteltje “zit in een doos” ;-)
Gisteren meteen de koe bij hoorns gevat. Ik ben voor de eerste keer in mijn leven met het openbaar vervoer naar het werk geweest (Lyon niet meegerekend). Het blijkt wel mee te vallen, hoewel ik toch in het totaal zo’n 20 minuten moet stappen (10 min naar de halte en 10 min van de halte naar het werk). Ik zie dat wel zitten om regelmatig te doen.
En om mezelf extra te motiveren heb ik mij gisteren meteen een abonnement aangeschaft van De Lijn :)
Ik moet nu wel meer de bus nemen: om mijn abonnement terug te verdienen moet ik in 1 jaar tijd minstens 264 keer de bus nemen…

De grote beweging

Zaterdag was het dan zo ver, “le moment suprême”.

Ik had mij een selectie slachtoffers gezocht: 7 mannelijk & 4 vrouwelijke werkslaafjes. Met ons er bij waren we dus met 13. Niet te veel zo bleek naar het einde toe, maar daarover straks meer.
Rond 8h afspraak op het oude adres, ontbijtkoeken waren voorzien. Dit hadden we misschien beter van op voorhand gemeld, want er is er niet al te veel van gegeten geweest… Nu ja, ondertussen ben ik samen met Filip de camion gaan ophalen. Die wist nog het adres (de camion), want hij had al geholpen bij de vorige verhuis. En dan, vol goede moed er aan begonnen. Het meeste was ingepakt/afgebroken & gelabeld (vooral met blauwe labels).
Zoals te verwachten waren de parkeerplaatsen vrij op ons oude adres en konden we met gemak voorrijden om te laden. Mies was al naar het nieuwe huis om voorbereidingen te treffen, en zoals ook te verwachten waren de parkeerplaatsen daar niet vrij (“ah meneer, zijn we vandaag de 7e” heb ik later die dag nog gehoord).
Dan maar de politie oproepen om vrij te maken, voordat we daar met het grote geweld arriveren.
Kort daarna krijg ik een telefoontje, de agente wil weten hoe het parkeerverbod er gekomen is. Via de technische dienst, had ik geboekt via een e-mail (zoals vermeld op de website). Niet goed volgens haar, ik moet een papieren vergunning hebben. Hoe kon ik dat nu weten, op de site staat dat ik het via mail kan aanvragen en een vergunning enkel nodig is als je eigen borden gebruikt. Ik heb verdorie zelf gebeld voor een bevestiging, toen ik na een week nog niks gehoord had. Hoe moet ik dan in godsnaam weten dat er een vergunning moet zijn??!? Ik betaal verdorie 125 euro per set borden, en dan kunnen ze nog niet eens de plaatsen garanderen of wa??!? “Ja meneer, da’s een andere dienst”… DUCMC (=Do you see mee care??)!!! Uiteindelijk zoeken ze de telefoonnummers op van de eigenaars en krijgen ze toch al de plaatsen vrij.

De verhuis zelf is heel vlot verlopen: in 2 keer (telkens een vrachtwagen én een bestelwagen) was alles weg!! Ondertussen ook nog een bestelwagen naar het containerpark en klaar is kees. We hebben een ganse dag gezwoegd & gezweet, gelopen & gesleept, maar zijn uiteindelijk veel verder geraakt dan dat ik had durven dromen.
Het huis is grotendeels proper & enkel de zaken die ik nog zelf wilde doen zijn overgebleven!!
Bovendien heb ik mij de ganse dag kunnen amuseren met de vele verschillende gezichtsuitdrukkingen, in deze volgorde: vastberaden, vermoeid, vragend, hopend, berustend, wanhopend, opgelucht (toen ik zei dat er niks meer naar de 3e verdieping moest) :-D
Er is toch wel “enige” reactie gekomen op die “enkele” zaken met een blauw label (=naar het derde verdiep)!! Ik geef toe 61 treden op en af, da vergt wat inspanning, maar het is toch goed voor de conditie. En zowiezo, meer dan 10 a 15 zaken kunnen het niet geweest, dus ik zie eigenlijk niet in wat de comotie was?? Het enige wat ík zag was weer een item die ik niet naar boven moest doen :-D
Uiteindelijk konden zelfs de voortreffelijke Turkse pizza’s van ‘smiddags geen troost meer betekenen… Maar de verlossing was nabij, de laatste doos was uit de truck!!

Jongens, nogmaals van harte bedankt voor de vele hulp. Ik beloof dat, als we nog eens verhuizen, jullie allemaal weer uitgenodigd zijn, maar dan krijgen jullie allemaal 1 stoel en dan gaan we gewoon samen Statler & Waldorf gewijze commentaar leveren op de verhuisploeg!!
Ook bedankt aan iedereen die op voorhand op een of andere manier een bijdrage leverden om het huis bewoonbaar te maken.

Trouwens, jullie zijn natuurlijk eerder welkom, wanneer jullie maar willen. Ook komen logeren behoort tot de mogelijkheden, ik geloof dat we de eerste kandidaat zelfs al vast hebben ;-) Er komt zelfs een echte vaste logeerkamer (binnenkort).
Zowiezo, jullie worden allemaal nog wel uitgenodigd om het verloren vocht aan te vullen met een alcoholisch alternatief!

Nicknames

Zoals -vermoed ik- op zoveel plaatsen, hebben wij hier op het werk heel veel bijnamen. Je kan ze eigenlijk wel in verschillende categoriën onderverdelen.
Zo hebben we de standaard verbasteringen van naam of voornaam: “Martens”, “Grieze”, “Fred”, … en de geavanceerde verbasteringen, zoals bijvoorbeeld “Foxy lady” voor iemand met familienaam “Devos” (ik weet niet meer hoe we daar zijn opgekomen).
Een andere categorie is de beschrijvende bijnaam: “Grey beard” is iemand met een grijze stoppelbaard of “Herr Flick” (naar het “Allo Allo” personage) voor iemand die ooit al mankend binnenkwam.
Ook bij de beschrijvende bijnamen, maar dan meer in hoe mensen zich gedragen, hebben we: “I’m so handsome you can’t resist me” & “Pak mij, pak mij” (ik hoef er geen tekeningske bij te maken zekers?) of “Bubble of air” (naar de inhoud van zijn gesprekken).
De personages: “The Elf” (leek op een elf uit Lord of the Rings), “Airwolf” (omdat ie sterk lijkt op Jan-Michael Vincent uit Airwolf & bovendien heel stil was (= stealth mode)), …
Dan hebben we natuurlijk nog de samentrekkingen: “Didgerideiro” (een samentrekking van zijn naam met didgeridoo, naar de klanken die altijd te horen zijn als ie “Frenglish” aan het spreken is).

Maar de -naar mijn mening- beste bijnamen die we hebben zijn de geluiden. Enkele mensen hebben een geluidsbijnaam gekregen. Zo hadden we hier iemand die gekend was als de begintonen van “The Good, the Bad and the Ugly”, met als reden dat hij dikwijls met cowboyboots kwam werken. Een andere bijnaam is een keertje grommen, da mens zegt namelijk nooit iets, ze gromt alleen maar af en toe.

En het toppunt is dat ik moeite heb met de echte namen van die mensen. Als er een collega spreekt over iemand en ik weet voor de verandering weer eens niet wie het is, dan fluit hij bijvoorbeeld de begintonen van “The Good, the Bad and the Ugly” en ik weet onmiddelijk over wie het gaat :-D
Of nog maar eens de bevestiging dat IT’ers in het beste geval geeks zijn, in het slechtste geval nerds…

Lang voorspeld

Eindelijk uitgekomen…
Gisteren na het werk moest ik dringend gaan tanken, dus ik rij richting tankstation. Opeens begint de auto raar te doen. Ik zie het verbruik opeens oplopen van 4.5 naar 5.6, 7.1… en opeens gaat het lampje van de batterij branden en zie ik de toerenteller op 0 vallen :-/
Zonder diesel. Waarom toch, waarom stel ik dat toch altijd zo lang mogelijk uit, waarom wil ik het onderste uit de kan halen, waarom vergeet ik altijd alles, waarom?? Het brengt toch niks op!! Buiten een pechstrook moment dan :-(
Anyway, mies gebeld, jerrycan gekocht, diesel erin, enkele keren demarreren en hop, weg waren wij!! En nu maar hopen dat ik mijn les geleerd heb… (ik twijfel er aan).

Trouwens, ik wil er hier ook bij vermelden dat het eigenlijk mies haar schuld was: zij was vergeten brood te halen, bijgevolg moest ik ‘smiddags een broodje halen, dus moest ik 2x extra starten & rijden. Moest ik dat niet gedaan hebben zou ik er geraakt zijn!! (och ja, dat broodje ga ik halen in de Panos… in een Q8 :-D )

Missie

Vanavond zal het waarschijnlijk een echte queeste worden om thuis te raken.
Het begon deze morgen op weg naar het werk. Maarten (collega) dacht dat we niet aan de hoofdingang binnen zouden geraken, wegens lay-off voor de arbeiders. Dus, andere ingang, nog wat verder stappen, alsof we nog niet genoeg stappen op een dag…
Maar vanavond wordt heb pas echt miserie, er zijn stakingen voorzien op het metronet en gezien ik altijd de metro neem… Gelukkig werd ik verwittigd door Maarten. Ik kon nog een taxi boeken, om zeker te zijn dat ik op tijd ben!
Allez, ’tis te zeggen, de dienst die taxi’s boekt is vandaag ook dicht, toftof, geen taxi dus. Dus ik ga toch moeten gokken en de metro nemen. Ik heb 2 lijnen nodig, de eerste lijn kan geen probleem zijn (hoop ik). Er zitten namelijk geen chauffeurs op, alles loopt automatisch, lang leve de chauffeurloze metro!! Gezien dit ook het langste stuk is, hoop ik toch zeker op tijd te zijn. Ook al is er een probleem bij de tweede lijn, ik kan te voet er naar toe. Het is minder dan 2km.
Eens kijken op kaart, misschien is het nog interessanter om een halte eerder af te stappen, en zowiezo te voet te gaan…

Laatste week

Of, da was toch de originele opzet. Ondertussen is het 3 weken verlengd, ik moet wel maar 1 van die 3 weken in Lyon zijn, gelukkig!!
Ik ben het eigenlijk beu om de ganse tijd op en neer te gaan, ge wordt daar vooral gigantisch moe van… Mijn ritme is ook om zeep, ik kom op de onmogelijkste uren wakker en kan dan niet meer slapen. Zijn dit al symptomen van oud worden, tegen geen veranderingen meer kunnen??!?
Ik zou hier nog wel een beetje kunnen zeveren over van alles en nog wat, maar ik weet dat jullie op andere dingen aan het wachten zijn. Helaas, ge zult nog wat geduld moeten oefenen :)

Week 3

Vreemde snuiters, die Fransen. Elke morgen, bij het arriveren, doet iedereen hier den toer en geeft handjes. De vrouwen worden zelfs getrakteerd op kussen. Waarom toch, ge verliest veel tijd, of ge wordt om de 5 seconden gestoord (te zien of je laat al dan niet vroeg arriveert). Ik vraag me af of ze dit doen om het gebrek aan airco’s te compenseren? De ziektekiemen moeten toch op één of andere manier de toer kunnen doen hé :-D
Trouwens, een airco zou hier niet mis staan!! Het is hier in de late namiddag altijd warm op de bureau en het is nog niet eens echt schoon weer geweest. Vandaag is het hier schitterend weer, dus ik vraag me af wat dat gaat geven!!
Gisteren heb ik een schone wandeling gemaakt vanaf mijn hotel tot aan Bellecour. Ook de andere kant van het plein zijn er gezellige hoekjes en veel winkeltjes. Ook een straatje met allemaal restaurantjes, en daar heb ik op een terrasje wat gegeten. Ik was, zielig, alleen, maar, ik had mijn boek mee genomen :)
Ik ben eerst eens gepasseerd aan “Le Sud”, een bistro van Bocuse, maar toch maar niet binnen geweest. De twee bezette tafelkes waren duidelijk “business men” in pak, en ik was in jeans, wandelschoenen en een trui waar er al plekken op waren. Niet dat dat mij nu zoveel zou storen, maar het leek toch eerder iets om te doen in gezelschap, ipv met een boek van Beckman :-D

Taxi

Vanmorgen weer met de taxi naar Lille.
Soms vraag ik me af wat mensen van mij (of ons, als we met 2 zijn) denken. Bijvoorbeeld de eerste week: we arriveren aan het station van Lille met een Jaguar, een chauffeur -in kostuum- stapt uit, loopt naar achter en haalt onze bagage uit.
Of vorige week, bij het terugkeren stond er aan het ontmoetingspunt een chauffeur, weer in pak, met een bordje “Volvo”, ik loop er naar toe, de chauffeur geeft een hand (ja, hij was nogal pompeus, vond ik) en we zijn weg. Ik geef toe, mijn vervoer was zo spectaculair niet, een Vito (8!! plaatsen voor mij alleen), maar dat konden de andere wachtenden niet zien.
Of vanmorgen. Ik had weer change, het was weer met de Jaguar. En dan komen we aan in Lille. Het is nog gesloten, er staan daar veel mensen buiten te wachten, en dan ben ik daar :-D
Misschien denken ze wel dat ik één of andere belangrijke piet ben of zo, maar nee hoor, een gewoon, dom analyst-programmeurke, meer nie… Eentje die eigenlijk op dat moment nog liever in zijn bed had gelegen…

Trouwens, de reden dat ik content ben dat het met de Jaguar is, heeft vooral te maken met het feit dat het ‘smorgens niet ijskoud is in de auto (zoals de Vito, miljaar, change dat ik nog een vest aanhad) en vooral omdat de chauffeur ne toffe gast is!!