Missie

Vanavond zal het waarschijnlijk een echte queeste worden om thuis te raken.
Het begon deze morgen op weg naar het werk. Maarten (collega) dacht dat we niet aan de hoofdingang binnen zouden geraken, wegens lay-off voor de arbeiders. Dus, andere ingang, nog wat verder stappen, alsof we nog niet genoeg stappen op een dag…
Maar vanavond wordt heb pas echt miserie, er zijn stakingen voorzien op het metronet en gezien ik altijd de metro neem… Gelukkig werd ik verwittigd door Maarten. Ik kon nog een taxi boeken, om zeker te zijn dat ik op tijd ben!
Allez, ’tis te zeggen, de dienst die taxi’s boekt is vandaag ook dicht, toftof, geen taxi dus. Dus ik ga toch moeten gokken en de metro nemen. Ik heb 2 lijnen nodig, de eerste lijn kan geen probleem zijn (hoop ik). Er zitten namelijk geen chauffeurs op, alles loopt automatisch, lang leve de chauffeurloze metro!! Gezien dit ook het langste stuk is, hoop ik toch zeker op tijd te zijn. Ook al is er een probleem bij de tweede lijn, ik kan te voet er naar toe. Het is minder dan 2km.
Eens kijken op kaart, misschien is het nog interessanter om een halte eerder af te stappen, en zowiezo te voet te gaan…

Laatste week

Of, da was toch de originele opzet. Ondertussen is het 3 weken verlengd, ik moet wel maar 1 van die 3 weken in Lyon zijn, gelukkig!!
Ik ben het eigenlijk beu om de ganse tijd op en neer te gaan, ge wordt daar vooral gigantisch moe van… Mijn ritme is ook om zeep, ik kom op de onmogelijkste uren wakker en kan dan niet meer slapen. Zijn dit al symptomen van oud worden, tegen geen veranderingen meer kunnen??!?
Ik zou hier nog wel een beetje kunnen zeveren over van alles en nog wat, maar ik weet dat jullie op andere dingen aan het wachten zijn. Helaas, ge zult nog wat geduld moeten oefenen :)

Week 3

Vreemde snuiters, die Fransen. Elke morgen, bij het arriveren, doet iedereen hier den toer en geeft handjes. De vrouwen worden zelfs getrakteerd op kussen. Waarom toch, ge verliest veel tijd, of ge wordt om de 5 seconden gestoord (te zien of je laat al dan niet vroeg arriveert). Ik vraag me af of ze dit doen om het gebrek aan airco’s te compenseren? De ziektekiemen moeten toch op één of andere manier de toer kunnen doen hé :-D
Trouwens, een airco zou hier niet mis staan!! Het is hier in de late namiddag altijd warm op de bureau en het is nog niet eens echt schoon weer geweest. Vandaag is het hier schitterend weer, dus ik vraag me af wat dat gaat geven!!
Gisteren heb ik een schone wandeling gemaakt vanaf mijn hotel tot aan Bellecour. Ook de andere kant van het plein zijn er gezellige hoekjes en veel winkeltjes. Ook een straatje met allemaal restaurantjes, en daar heb ik op een terrasje wat gegeten. Ik was, zielig, alleen, maar, ik had mijn boek mee genomen :)
Ik ben eerst eens gepasseerd aan “Le Sud”, een bistro van Bocuse, maar toch maar niet binnen geweest. De twee bezette tafelkes waren duidelijk “business men” in pak, en ik was in jeans, wandelschoenen en een trui waar er al plekken op waren. Niet dat dat mij nu zoveel zou storen, maar het leek toch eerder iets om te doen in gezelschap, ipv met een boek van Beckman :-D

Taxi

Vanmorgen weer met de taxi naar Lille.
Soms vraag ik me af wat mensen van mij (of ons, als we met 2 zijn) denken. Bijvoorbeeld de eerste week: we arriveren aan het station van Lille met een Jaguar, een chauffeur -in kostuum- stapt uit, loopt naar achter en haalt onze bagage uit.
Of vorige week, bij het terugkeren stond er aan het ontmoetingspunt een chauffeur, weer in pak, met een bordje “Volvo”, ik loop er naar toe, de chauffeur geeft een hand (ja, hij was nogal pompeus, vond ik) en we zijn weg. Ik geef toe, mijn vervoer was zo spectaculair niet, een Vito (8!! plaatsen voor mij alleen), maar dat konden de andere wachtenden niet zien.
Of vanmorgen. Ik had weer change, het was weer met de Jaguar. En dan komen we aan in Lille. Het is nog gesloten, er staan daar veel mensen buiten te wachten, en dan ben ik daar :-D
Misschien denken ze wel dat ik één of andere belangrijke piet ben of zo, maar nee hoor, een gewoon, dom analyst-programmeurke, meer nie… Eentje die eigenlijk op dat moment nog liever in zijn bed had gelegen…

Trouwens, de reden dat ik content ben dat het met de Jaguar is, heeft vooral te maken met het feit dat het ‘smorgens niet ijskoud is in de auto (zoals de Vito, miljaar, change dat ik nog een vest aanhad) en vooral omdat de chauffeur ne toffe gast is!!

Antony & the Johnsons

Alsof ik nog niet voldoende slaap zou missen door zo vroeg op te staan deze morgen, zijn we gisteren nog eens naar BOZAR geweest: Antony and the Johnsons samen met schoonbroer & -zus en Hans & Inge.
Hans wilde persé de show stelen en liep rond met zijn skibril. Nee, niet zo’n geval waar het onderscheid met een echte zonnebril beperkt is tot een ietwat plastiekerige uitvoering met rode glazen. Nee, zelfs niet met extra oogkleppen er op. Nee nee nee, hij wilde met alle geweld rondlopen met zo’n gigantisch geval, waarmee de profs de reuzeslalom doen. Onnodig te vermelden dat dit menige blikken van ongeloof opleverde onderweg…
Het concert begon met een vreemde vertoning waarvan ik de ballen snapte. Een dame stond daar afwisselend te zwaaien met wat stokken of liep rond met een vogelnest op haar kop… Het beste wat ik mij hierbij kan inbeelden is dat Antony toch nog wat last heeft van plankenkoorts en net voor ie wil opkomen iets voelde borrelen. “Hé, stuur eens 5 minuten afleiding op het podium, ik moet nog dringend naar het wc!! Oeoeoeooe, maak er maar een kwartier van!! Neem anders die zweefteef die we aan de ingang tegenkwamen…”
Nu ja, het optreden zelf was wel goed (zolang ie niet te veel de filosofische toer op gaat). Ik hou nog het meest van de nummers waar niet te veel instrumenten bijkomen. Zoals halverwege, het nummer waarbij enkel Antony zingt, begeleid door piano & cello, zaaaalig. Niet dat de rest niet goed is, maar ja, als fan van (sacred) minimalism…
Erna toch nog een gaan drinken (verloren 5 tegen 1) zodat het toch ruim middernacht gepasseerd was voordat we thuis waren. Vanmorgen Vannacht dan rond 3h45 uit mijn nest, miljaar, moet ik dat nog 3 weken volhouden!!
Ik troost mij met het idee dat het hier schoon weer is, en dat ik straks een terrasje ga doen!!

Och ja, voor ik het vergeet, Hans had wel degelijk een reden voor de bril, zijn oog is geschonden nadat dochterlief er eens haar vinger in stak. Er mocht geen wind aan (stof) & het moest ook tegen de zon beschermd worden, dus… de skibril :)

Laatste

Terug in België. Er gaat toch niks boven uw eigen bed om te slapen hé.
Ook de terugreis is goed verlopen, hoewel de TGV een half uur vertraging had :-/ Gelukkig was de geplande aankomst in Lille voorzien rond 21h, dus een half uur erbij, da valt wel mee. Vooral als ge weer opgepikt wordt door de Jag (een kinderhand is gauw gevuld, nietwaar)…
Mijn volgende trip naar Lyon zal iets meer op de tanden bijten zijn, vrees ik: het transport is voorzien om 4h30 op mijn werk, en ja dat is ‘smorgens :-( Nu ja, het alternatief was dat ik op paasmaandag moest vertrekken, dan maar liever zo!

Anyway, waarom “laatste” als title? Wel, ik ga de laatsten zijn om een huis te kopen…
Voor diegenen die het nog niet wisten, mijn zus & schoonbroer hebben vorige maand al een huis gekocht. ‘tIs een huis met werk aan (zoals wij dat ook willen), groot met heel veel mogelijkheden (er zijn al veel plannen in de maak). Bovendien is er een groot stuk grond bij, met onderandere 2 garages en een grote hangar, ideaal voor de auto’s!! Voor mijn verjaardag heb ik van Nora levenslang gratis parkeren gekregen :) de max, nu alleen nog de auto’s tot ginder krijgen, gelukkig is het niet ver!!
En gisteren op de terugweg van Lyon kreeg ik een telefoontje van ma, ze heeft ook een huis gekocht!! Ook in de buurt van waar ze nu woont, een nieuw huis, wat kleiner dan ze nu heeft en een kleinere tuin. Precies zoals ze zocht, het huis waar ze nu woont was echt wel te groot geworden en vooral de grote tuin vraagt heel wat werk!!
Het wordt moeilijk, het huis achterlaten waar er nog zoveel herinneringen hangen van pa, maar hetzelfde geldt voor ons huis en dat van mijn zus. En hij zou de eerste geweest zijn om te zeggen “als ge u kunt verbeteren moet ge’t doen!”

Gestart

En hoe: met een werkdag van 8h30 tot rond 19h30. Maarten zat ‘avonds wat zielig te wezen op zijn bureau, wachtend op mij. Naar zijn kamer moest hij niet gaan, er is daar toch geen klop te doen.
Ok, dat dacht ik, maar hij heeft zitten facebooken & een betere slaapplaats gezocht, dus zoveel compassie hoef ik niet te tonen. ‘tWas dus enkel ik die zielig was, maar ja, wat wilt ge, de account manager had een meeting gepland om 18h30…

Toen we konden vertrekken had Maarten bovendien goe nieuws, hij heeft een badge waarmee we de achteruitgang van het terrein kunnen nemen en da’s vlakbij een ander metro station.
Na zo’n 20 minuten rond lopen, en die uitgang in het doolhof van gebouwen, straten en doorgangen niet gevonden te hebben, nemen we maar een zij-uitgang en lopen via straat. Miljaar, da terrein is nie normaal, gigantisch, met heel veel (vooral oude) gebouwen kriskras door elkaar. Er is over de middag zelfs een navette om tot aan het restaurant te raken!!

Maar dan ‘savonds :) We droppen snel onze computers op de kamer en nemen de metro naar het centrum. Het doet echt deugd om overal lichtjes te zien van etalages zonder dat het een funerarium is… Ok, hier willen we zitten, hier willen we ‘savonds rondlopen. We stappen een café binnen en vieren meteen “Het Centrum van Lyon”. Daarna lopen we nog wat rond en zoeken we snel iets om te eten (gezien ik lang gewerkt heb, was het al redelijk laat). En natuurlijk, we gaan op het terras zitten om te eten, dan kunnen we “al” het volk bestuderen dat passeert :)
Toch maar eens de “local kitchen” getest, ik wist van op voorhand wat ik ongeveer kon verwachten: orgaanvlees. Hmmm, in dit restaurant worden er worsten van gemaakt, maar dit zal toch niet voor elke avond zijn. Bovendien, de rode wijn saus er bij maakt het geheel net iets te zuur naar mijn smaak. Het voorgerecht en de dessert waren beter. Het was niet bepaald hoogstaande keuken, maar voor die prijs had ik dat ook niet verwacht. Het is vooral de sfeer die telt. Ja, Lyon is wel een leuke stad… Ik ga eens moeten terugkeren (oeoeoe, volgende week misschien ;-)

Lyon

“If you travel alone, you should travel in style.”
Ok, alleen was ik niet, maar de chichi was toch aanwezig. Toen we gisterenavond moesten vertrekken, ging ik samen met Maarten (collega) naar de hoofdingang. Ik zei hem dat we wel mogelijks met de Jaguar zouden reizen, gezien we niet naar Zweden gingen (waar er altijd veel mensen tegelijk naar de luchthaven moeten, bijgevolg grote minibus) en we maar met 2 waren. En jawel, daar stond em, den Jag: nieuw model, lichte kleur, licht lederen interieur, verdonkerde achterruiten, net echt :)

In Lille nog net de tijd om een broodje te eten en wat te drinken, en dan de TGV richting Lyon. Heel snel, heel gemakkelijk, geen gedoe met controles, controles, en daarna nog een controle (zoals op de luchthaven). Ge gaat naar het perron, ge loopt naar de juiste wagon (eenvoudig aangeduid op de digitale panelen die uithangen), instappen en wegwezen…
Toen we in Lyon arriveerden, wisten we van een andere collega dat het hotel gemakkelijk met de metro te bereiken was, ge koopt gewoon wat metro ticketjes, en die kan je dan gemakkelijk gebruiken om naar het werk te gaan (als je het zie zitten om wat te wandelen) en ook om naar het centrum te gaan.
Wij dus op weg met de metro. Toen we buiten stonden, aan het begin van de straat van ons hotel, wees alles zich wel een beetje uit. Uiteindelijk blijkt de halte toch een flinke wandeling van het hotel verwijderd (vooral als je nog je bagage moet meesleuren: 900m volgens GoogleMaps), maar kom, we zijn nog jong (geen commentaar gewenst), dus geen probleem.

Onderweg vallen ons de café’s op, of beter, het gebrek aan… Nu ja, vanavond misschien op het hotel wat drinken, en dan morgenavond naar het centrum.
Het binnenkomen van het hotel voelt wat vreemd aan: je moet aanbellen (het is nog niet eens 22h) en hoewel er wel een receptie is, is er nergens een bar te bespeuren, zit de hal vol surfende jongeren en weet de receptioniste niet juist waar onze kamernummers zich bevinden… Uiteindelijk vinden we die dan wel. Ik ga binnen in de mijne, ik zie onmiddelijk links in de gang een badkamer, vrij ruim, daarna een kitchenette (compleet met 2 kookplaten, wasbakje, microgolf en mini afwasmachine). Dan komt er een ietwat grotere ruimte, met zetel, bureautje, stoel, kast en een raam met zicht met buiten. Hmmm, wacht… zetel, bureau, stoel, kast… woeps, waar is mijn bed?? Een zoektocht door de kamer levert niks op (ondertussen hoor ik naast mijn kamer dat ook Maarten een zoektocht heeft ingezet), nee, geen bed, dan daagt het mij, die zetel heeft wel heeeel veel plaats er voor… En jawel, ge moet het uitklappen en daar is het bed… NOOIT heb ik dit al meegemaakt in mijn carrière, dat ik mijn bed moet zoeken en zelf samenstellen!!?!

Bon, gezien er geen bar is in de dorm (zover waren we ondertussen, dit is geen hotel, maar een -hoofdzakelijk studenten- dorm), gaan we maar op stap, het is nog geen 22h, dus nog iets te vroeg om te slapen. We lopen wat verder in de straat (gezien we richting metro geen café’s waren tegengekomen) en maken een grote blok en lopen in het totaal zo’n 2,7 km en we vinden niets, niks, noppes nada Null NOTHING ZIP NIETS NIEMENDAL ZERO NIIIIIIIIIIIKKKKKSSSSSSSSSS “Euh meneer pastoor, een vraagje, echt helemaal niks? Zeg Urbanus…” (sorry, ik liet me even gaan).
Bon, echt wel niks dus, dit is wat we tegenkwamen: 1 gesloten bistro, 1 gesloten kapper, 1 gesloten benzinestation (oeoeoeoe, 2 automaten… damn, zjust maar cola & ice tea), een kleine 100 klinieken en 4 funerariums…
Uit pure armoede lopen we dan maar terug naar het metro station en vinden we uiteindelijk nog een gesloten brasserie, een MC Donalds en louche bar. Gezien we van het stappen toch al een beetje honger hebben, sluipen we net voor sluitingstijd toch nog rap de MC Donalds binnen en leggen een vettig bodemke voor niks. Uiteindelijk is het dan al 23h gepasseerd en druipen we af richting bed…

Dit zijn uiteindelijk de positieve punten over de ligging van ons hotel:
“Maarten: oeoeoe, het bier is hier 5.5°”
“Maarten: cool, er is hier een gat in de omheining achter het hotel, zo kunnen we iets sneller naar de metro”
“Frederik: godverdomme Maarten, ’tis omdat gij hier al geboekt had dat ik hier ook zit, anders zat ik in een leuk hotel midden in het centrum!!”

Dus aan al diegene die mij vanmorgen vroegen of ik (en vooral Maarten) al nuchter was…
En Maarten, ge kunt maar zien dat die reservatie van volgende week geannuleerd wordt!! Ik wil in het centrum zitten!!!

Lyon

Gisterenmiddag een meeting gehad met mijn baas, samen met nog 2 andere. Of er één van ons vieren (nog iemand die niet bij de vergadering kon aanwezig zijn) het zag zitten om naar Lyon te gaan voor een “Short term assignment” (4 weken). Bovendien was het “nogal vrij dringend”: maandag te vertrekken.
We moesten oplijsten waar er knelpunten zaten, voor mij bv de kokslessen & mijn werk bij de PMH en er werd ook rekening gehouden met wat we hier nog aan het doen waren. Uit die 4 is er dan 1 geselecteerd, en het is mij geworden. Waarschijnlijk omdat ik de knapste van de 4 was ;-)
Dus volgende week ben ik weg, naar Lyon, en laat ik, ocharme, mijn mies alleen in deze moeilijke tijden… Sorry mies, maar in deze moeilijke economische tijden kan je niet zomaar nee zeggen hé. En laat het duidelijk zijn, ook het zonnige zuiden spreekt me wel aan :)
Bovendien zit ik daar niet alleen, een collega gaat ook naar Lyon voor een andere, iets langere opdracht. Dus dat zal wel plezant worden.

Bewijs

Zoals beloofd, hier zijn de bewijzen…