Buren leren kennen

We hadden er al een tijdje van gesproken: we moesten de buren eens uitnodigen om elkaar wat beter te leren kennen.
De buurmeisjes hadden het zelf al eens voorgesteld, maar we woonden er toen nog niet en dat is er dan nooit van gekomen. Maar geen betere gelegenheid dan met nieuwjaar toch?

Mijn schoonbroer belde zaterdagnamiddag om te vragen of we thuis waren. Ze konden nog eens binnenwippen, ze waren gaan shoppen in Gent. Op het moment dat ze aanbellen passeerden de buren net, met de opmerking “ah, we gingen jullie juist vragen om een glaasje te komen drinken”. Nu ja, volgende keer dan maar.
We drinken op het gemak een koffietje (met Calvados’ke & neusekes hmmmmm) & waarom niet, wat later een fles Champagne (’twas toch al 16h…), om het nieuwe jaar in te zetten.

Rond 17h gaan schoonbroer & -zus naar huis en ik heb zoiets van: waarom niet bellen bij de buren en ze bij ons uitnodigen… Helaas, ze hebben hun andere buren uitgenodigd, maar geen paniek, we mogen ook gaan, zo leren we die meteen ook kennen… Ge kent da wel hé, gewoon eentje drinken…
En zo leren we inderdaad wel echt de buren kennen: we eindigen in het huis van de andere buren en rond 2h ‘snachts, zo’n 5 flessen Cava, 4 flessen rode wijn en een halve fles whisky later moeten we toch echt afronden, want de buurmeisjes hebben ‘smiddags visite en ze moeten nog de ganse menu maken :-D

Gezellige buurt, waar we terecht gekomen zijn :-)

Spannend

Binnenkort vertrekken mijn schoonzus & -broer voor de eerste keer naar Қазақстан.
Mensen die willen op de hoogte blijven, er komt een blog waar je alles kan volgen. Ik publiceer de link van zodra die beschikbaar is.

Achter de rug

Voila, de derde & de laatste verhuis is achter de rug!
Dit was de beste verhuis. Er was minder te verhuizen, minst ver te rijden en we hadden natuurlijk al veel ervaring :) Bijgevolg stond de laatste doos om 15h in het nieuwe huis!
Natuurlijk mogen we de efforts niet vergeten van alle helpers. Gewoon de max om op het laatste moment nog op een man extra te mogen rekenen, zo konden we verschillende werkjes tegelijk doen.
We werden wel regelmatig begeleid door enkele regenbuien, maar uiteindelijk bleven we relatief droog. Zelfs mijn schoonbroer die maar net kon wegspringen toen ettelijke liters water van de bovenklep van de laadbak naar beneden donderde.

Het laatste & moeilijkste gedeelte van de verhuis was zondag, toen moest Fonske nog opgepikt worden. En je kent haar hé, wordt niet graag vastgepakt, laat staan in een doos gestoken :-( Het liep maar wat verloren rond in het nieuwe huis en wilde heel graag naar buiten, da beest!

Nu ja, ik ben content dat het voorbij is, mijn rug kan nu eindelijk definitief recupereren (hopelijk).
En de volgende verhuis? Da zal toch zeker nie voor de eerste jaren zijn!!

Notarissen

En nu heb ik het gehad, de afgelopen 2 jaar heb ik toch echt wel genoeg notarissen gezien voor een lange tijd. Als ik begin te tellen kom ik aan 8 of 9 afspraken bij 5 verschillende notarissen.
Grote verschillen wel, er zit geen enkel dutske tussen, maar toch, als ik de graad van luxe vergelijk :-D
Trouwens, waar blijven de vrouwen?? Allemaal mannen hé (de notarissen dan toch, assistenten zijn wel meestal vrouwelijk).

Squash

Na 11 maanden afwezigheid wegens schouderblessure gisteren eindelijk terug gaan squashen (’tis nodig, want het begint dramatisch te worden).
We waren wat te vroeg en gezien het terrein toch vrij was, zijn we maar begonnen met opwarmen (waarschijnlijk niet geheel onverstandig). Hmm, techniek niet slecht, inzicht ook nog ok, zelfs van de reflexen kan ik niet klagen. Mijn doelstellingen waren ineens niet zo onhaalbaar meer. Ik geef toe, ik had ze ook niet te hoog gezet (minstens 1 punt per set en minstens 1 set winnen), maar ik wist natuurlijk niet hoeveel mijn schoonbroer stiekem getrained had…

Na een tiental minuten opwarmen gaan de lichten aan en kunnen we beginnen. Eerste bal is om te kijken wie mag beginnen. Martin zet op, mijn return een kaderbal, verdomme, lap, ‘tbegint goe!! Niks van aantrekken, niet over nadenken, doordoen!!

Het wordt al snel duidelijk dat mijn schoonbroer niet stiekem getrained heeft, zoals altijd we zijn mekaar waard. En laat het duidelijk zijn, dit zegt niks over het niveau van het spel… Gelukkig was er op dat moment niet te veel volk, dus ik hoefde me niet echt te schamen.
Begrijp het niet verkeerd, er waren momenten waarbij de kracht, de reflexen en finesse van vroeger spontaan kwamen bovendrijven, zowel bij Martin als bij mij, maar die momenten waren eerder schaars :-/
Op een bepaald moment komt er een bal met effect, ik schat hem perfect in, maak een schone voorbereiding (racket niet te ver achteruit, dit is geen tennis), ga vooruit (nooit achteruitlopend een bal slaan) en sla krachtig met de racket, pols gebruikend om extra kracht mee te geven. Mijn arm vliegt bijna uit de kom, want helaas sla ik compleet naast de bal waardoor ik geen tegendruk krijg en mijn arm ongecontroleerd vooruitschiet :-/
Martin volgt schoon mijn voorbeeld en slaat ook regelmatig vrolijk naast de bal. Helaas is het geluk ook weer deze match aan zijn zijde: een kaderbal valt subliem op een cruciaal punt, ik sta te kijken met een mond vol tanden en ik verlies uiteindelijk de eerste 2 sets.

De volgende set zet ik alles op alles en gebruik ik mijn beste troef: mijn kracht. Zo kan ik toch de derde set winnen. Voorlopig zit alles nog op schema, geen blanco sets verloren en zelfs al een set gewonnen!!
Maar dan bij de rust begin ik de eerste krampen serieus te voelen (miljaar, we zijn pas halfweg…). Nu vooral niks laten blijken, want ik ken Martin, die zou daar enkel maar misbruik van maken!!
Vanaf set 4 lijkt het eigenlijk nog weinig op squash, maar meer op een veldslag. Martin probeert tevergeefs mij te blesseren door een bal keihard in mijn rug te slaan. Verdomme, ik was vergeten hoeveel zeer dat deed, gelukkig voel ik het al snel niet meer, de kramp pijnen overtemmen alles. :-D
Af en toe een flits van de oude genialiteit (collega kan er alles van vertellen), koppig de pijnen negeren en vooral keihard op de ballen meppen, doen uiteindelijk de balans in mijn voordeel omslaan en ik win nog met 3-2.
1 ding is toch duidelijk, de weg zal lang zijn voordat we weer écht kunnen squashen. Maar we geloven er in, de training wordt weer hervat!

En vandaag, wel ja, als ik heeeeeel stil zit en enkel maar mijn vingers beweeg om te typen, dan voel ik niks, maar daarmee is dan ook alles gezegd :-D

Vreemd…

Vrijdag was er een trouw in de familie. Wij dus met z’n allen daar heen.
De meeste van de (vrij uitgebreide) familie zie ik niet zo veel (veelal slechts 1 keer per jaar, met nieuwjaar), dus ge vindt altijd wel iemand om wat bij te praten. De meeste wisten al dat we een huis gekocht hadden (het gaat snel in de familie, het zou me niet verbazen als er daar al een hoop gepasseerd zijn!!), dus logisch dat het gesprek ook daarover ging.
Maar na enkele geprekken had ik toch een gevoel van “moa allez”. Dikwijls familieleden die zeiden van “we gaan dan eens komen slapen hé!”, terwijl ik die niet zo veel zie. Ik had zoiets van “jaja, er gaat een vaste logeerkamer zijn en ja we wonen in Gent, dus wel plezant om uit te gaan, maar waarom wil iedereen persé komen slapen bij ons??!? Die logeerkamer is er voor vrienden en familie die ik frequent zie”…
En dan komt de aap uit de mauw (-> insider), blijkt dat in de familie het gerucht de ronde doet dat we daar een B&B zouden maken!! Zowel mijn zus als mijn ma ontkennen in alle toonaarden dat ze er voor iets tussen zitten… Maar dat verklaart veel natuurlijk, ipv opdringerig zijn ze juist meelevend :-D
Anyway, hoe of door wie het gerucht gelanceerd is, god weet het, maar bij ieder gesprek dat ik had, was er ergens wel een hint.
Ok, we hebben ooit met het idee gespeeld toen we een ander huis gingen kopen, maar da’s jaren geleden. Die dromen werden opgeborgen toen het huis voor ons neus verkocht werd… Niet dat we het nu uitsluiten (het huis is wel groot genoeg), maar ik zou er toch in de eerste jaren niet op rekenen!!!

Verhuis 1

De eerste verhuis zit er op, zus is zich aan het settelen op de nieuwe locatie. Gisteren een ganse dag lopen sleuren met schoenen, kasten, zetels, kasten, TV’s, kasten, kledij, kasten, schoenen, kasten, speelgoed, kasten & dozen (en dan vergat ik nog kasten te vermelden!!).
Om een idee te geven van de hoeveelheid die we verhuisd hebben: mijn schoonbroer is vrachtwagen chauffeur (type: trekker-oplegger), we hebben de oplegger 2x kunnen vullen!! Gelukkig waren we met velen en vele handen maken licht werk. Wat niet weg neemt dat ik vandaag bijna niet kan bewegen… Oud worden zekers?
Ter mijner verdediging: ik heb drie dagen staan putten graven, stabilisé draaien & voeren, paalkes in de grond steken, beerputten vullen met steenpuin, kasten afbreken, heffen, sleuren en weer opbouwen… :-)
Nu ja, ik heb er wel eens deugd van, en daarbij, dit kan later terug geïnd worden ;-)
Op naar de volgende, hoewel er hier mogelijks een probleem kan zijn, mogelijks gaat ma in hetzelfde weekend als ons verhuizen :-/
Bij deze een oproep: aan al wie dit leest, hou de eerste 2 weken van november vrij!!

Kleinste spook

Ja, ’tis weer zomer congé, met de gekende gevolgen. De spookjes willen komen logeren :)
Het was aan Nora, dus die begon mij regelmatig te bestoken met vragen “Wanneer mag ik nog eens komen slapen”, “Mag ik nog eens mee met de auto”, “Ga je vragen aan tante Els wanneer ik mag komen”… Vooral sinds de fascinatie er is dat ik voor haar iets speciaals ben (“pepe Fre” ipv “nonkel”) was ze extra gemotiveerd om nog eens te komen slapen :)
Allez, gezien ik vrijdag niet moest werken kwam dat dus goe uit en ben ik het gaan oppikken. ‘tWist dat ik rond 14h zou arriveren bij oma, en het had al zitten waken bij het raam in de garage :-D
We zijn eerst gaan winkelen en dan naar huis. Mies was aan het werken, dus ik mocht ze entertainen. Wat veel gezegd is: gewoon in de zetel zitten lezen, terwijl ze aan het spelen was met het serviesje en de grote pop (een oude van mies), en af en toe eens luisteren wat ze te zeggen heeft…
Later zijn we dan nog eens naar ons nieuwe huis geweest, waarbij Nora dus de eerste is die een bezoekje bracht aan het huis (sinds we het gekocht hebben) en dan nog naar een speelplein (om ze lekker moe te krijgen, zodat ze goed zou slapen).
Ook het slapen ging prima, enkel toen wij gingen slapen is ze wakker geworden, doordat ze uit bed was gerold…
Eigenlijk had ik in gedachten om eventueel cake te bakken of limonade te maken, maar we zijn er gewoon nie toe gekomen, geen tijd. We hebben enkel de vooraf vastgelegde eisen van Nora kunnen voldoen: chocomelk drinken bij het ontbijt en in bad (waarschijnlijk om met het servies te kunnen spelen).
De enige steek die ik liet vallen: toen ze net in bed zat, riep ze om mij. Ik dacht, toch effekes negeren, niet onmiddelijk gaan, da’s nie goe. Ben dan toch maar gaan kijken, bleek dat ik vergeten was de oorkes uit te halen, en het kind maar om mij roepen :-/

3.8+180+42.2

I’m impressed!!
De kenners onder jullie weten waarschijnlijk aan de titel waarover het gaat en zullen dan ook wel door hebben dat deze post niet over mij gaat :)
De getallen zijn het respectievelijk een aantal km zwemmen, fietsen en lopen, of tesamen een triatlon. Gisteren was er in Duitsland het Europese kampioenschap Ironman en mijn schoonbroer (Stéphane) heeft meegedaan! Hij doet al langer triatlons, maar dan hoofdzakelijk kwart en af & toe een halve. Maar deze keer dus een volledige triatlon!! En hij heeft dit indrukwekkend afgewerkt: in 11:10.31,7. Of 155ste op een driehondertal in zijn categorie.
Proficiat Stéphane!!

Heet weekend

Drukdrukdruk.
Dit weekend nie veel thuis geweest, niet 1 keer gekookt en bijna niks gelezen (Stieg Larsson is nu nog nie uit, ‘tzal voor vanavond zijn).
Vrijdag was het terraskes weer, en daar kon een korte, hevige stortbui niks aan veranderen! We zijn cocktails gaan drinken in de Mosquito Coast… Achteraf afgerond met cava bij ons in de tuin, het afscheid van Sabine & Luc aan ons huis, als het ware :)
Zaterdag uitslag van het examen, natuurlijk met een drankje. Allez, eentje is geentje hé: begonnen met wijn, maar dan overgeschakeld naar cava, weeral. Heb me zonder scrupules laten trakteren, gezien ik voor de verandering weer eens geen geld op zak had (mies had mij de avond geplunderd). Ik ga nie mogen vergeten dat volgend schooljaar goed te maken! ‘sNamiddags ma’s huis verkocht (of toch zo goed als), ma zal nu tenminste weer op haar gemak zijn. En ‘savonds dan naar “Radio Modern” in de Bijloke. Ik geef toe, het kudde gevoel is niet echt aan mij besteed, ik was daar dan ook voor een andere reden: de lekkerste cocktails van Gent. Althans, zo werd door Valerie beloofd. En achteraf gezien heb ik geen reden om daar aan te twijfelen!! Lang leve het openbaar vervoer en leven in een stad! :*)
Zondag het weekend afgerond bij Kathy & Peter, met Hans & Inge. De inwijding van hun gigantische tuin (als er al een reden moest zijn): een zee van ruimte voor de kinderen om te spelen (ook de grote kindjes, hoewel we alledrie tot de conclusie moesten komen dat we de 20 toch al ver gepasseerd zijn). Een namiddag relaxen met vrienden, wat moet een mens meer hebben?
Laat ons hopen dat we volgend weekend doorgaan op ons elan, want voor mij is het een verlengd :)