Antony & the Johnsons

Alsof ik nog niet voldoende slaap zou missen door zo vroeg op te staan deze morgen, zijn we gisteren nog eens naar BOZAR geweest: Antony and the Johnsons samen met schoonbroer & -zus en Hans & Inge.
Hans wilde persé de show stelen en liep rond met zijn skibril. Nee, niet zo’n geval waar het onderscheid met een echte zonnebril beperkt is tot een ietwat plastiekerige uitvoering met rode glazen. Nee, zelfs niet met extra oogkleppen er op. Nee nee nee, hij wilde met alle geweld rondlopen met zo’n gigantisch geval, waarmee de profs de reuzeslalom doen. Onnodig te vermelden dat dit menige blikken van ongeloof opleverde onderweg…
Het concert begon met een vreemde vertoning waarvan ik de ballen snapte. Een dame stond daar afwisselend te zwaaien met wat stokken of liep rond met een vogelnest op haar kop… Het beste wat ik mij hierbij kan inbeelden is dat Antony toch nog wat last heeft van plankenkoorts en net voor ie wil opkomen iets voelde borrelen. “Hé, stuur eens 5 minuten afleiding op het podium, ik moet nog dringend naar het wc!! Oeoeoeooe, maak er maar een kwartier van!! Neem anders die zweefteef die we aan de ingang tegenkwamen…”
Nu ja, het optreden zelf was wel goed (zolang ie niet te veel de filosofische toer op gaat). Ik hou nog het meest van de nummers waar niet te veel instrumenten bijkomen. Zoals halverwege, het nummer waarbij enkel Antony zingt, begeleid door piano & cello, zaaaalig. Niet dat de rest niet goed is, maar ja, als fan van (sacred) minimalism…
Erna toch nog een gaan drinken (verloren 5 tegen 1) zodat het toch ruim middernacht gepasseerd was voordat we thuis waren. Vanmorgen Vannacht dan rond 3h45 uit mijn nest, miljaar, moet ik dat nog 3 weken volhouden!!
Ik troost mij met het idee dat het hier schoon weer is, en dat ik straks een terrasje ga doen!!

Och ja, voor ik het vergeet, Hans had wel degelijk een reden voor de bril, zijn oog is geschonden nadat dochterlief er eens haar vinger in stak. Er mocht geen wind aan (stof) & het moest ook tegen de zon beschermd worden, dus… de skibril :)

Cement

JAN heeft een vierde werk en kwam ermee naar Gent. Een gemak voor ons, meestal is het in Antwerpen. Voor “As you like it” zijn we zelfs naar Rotterdam geweest, “Je ne comprends pas” zagen we aan de kust (een gepaste locatie).

“Cement” is geïnspireerd op “The cement garden” van Ian McEwan.
Nadat hun vader is overleden verzwijgen vier kinderen dat ook hun moeder overleden is, in de hoop op die manier samen te kunnen blijven. De kinderen raken geïsoleerd van de realiteit waarbij de oudste 2 een incestueuze relatie beginnen.
Het toneelstuk wordt schitterend opgebouwd en gespeeld (vooral de jongste 2 kinderen), maar dat zijn we ondertussen al gewoon van Peter :)

Swaffelen, hoe verzin je dit toch…

Btw; dit is een test van de Poll functionality…

Absynthe Minded

Vrijdagavond zijn we weer eens uit ons kot gekomen. Dit keer voor naar een optreden te gaan kijken van Absynthe Minded. In Ardooie, “De Schaduw”: een schuur “in the middle of nowhere” (of zelfs nog iets verder).
Tussen allemaal gillende tienermeisjes, hoewel, de luidst schreeuwende groupies waren ons eigen vrouwen: zowel E* als Inge en Valerie gaven het beste van zichzelf!! We moeten ze duidelijk iets vaker laten uitgaan…
En we moeten vaker naar die gelegenheden gaan: ’tis goedkoop (zowel entree als de drank) & om 23h moet de helft naar huis :-D
Nadeel is natuurlijk de beperkte drankenkaart, maar gezien ik toch nog naar Gent moest rijden kon mij dat niet veel schelen.
Vandaag natuurlijk al mijn CD’s mee gebracht, om eens te kijken hoeveel keer ze al gescrobbled zijn op last.fm :) en om te kijken of ik deze week toplistener kan worden ;-)
btw: bij die cd’s zit er één met verzamelwaarde -> hun allereerste cd “Sweet Oblivion”, van toen ze nog “Absynthe Minded Quartet” heetten, getekend door de bandleden. Als ik me het nog correct herinner was dat tijdens een optreden in één of ander klein cafeetje in Gent, en heb ik Valerie gestuurd om de handtekeningen (ze kent de gasten). En dat zal wel kloppen, ik denk niet dat Sergej een bloemetje zou bijgetekend hebben moest ik daar gestaan hebben, ook het kusje van Jan doet mij vermoeden dat ik niet om de handtekeningen heb gevraagd :)

Diva

E* had nog een verrassing voor mij in petto voor mijn verjaardag. Ik moest er voor zorgen dat ik gisteren op tijd thuis was en dan gingen we “ergens” naar toe… Ergens bleek Brussel te zijn…
Eerst zijn we iets gaan eten. We vonden het bij toeval: een Italiaan (‘twordt een gewoonte als we iets eten in Brussel), ’tis te zeggen, de keuken was toch Italiaans ;-) Een tof restaurantje, dat vroeger een slager of bakker of zo moet geweest zijn. De kleine ruimte werd behouden (met toog en al) en er kunnen slechts een tiental mensen beneden zitten. Inrichting was zeker geslaagd, en ook het eten was heel lekker (hoewel geen verse pasta)…
Ondertussen had ik (dankzij zone02) door waar we naartoe gingen: BOZAR, Cecilia Bartoli :-) Daar wilde ik al een tijdje een keer naartoe, ik wilde wel eens een échte diva live bezig zien. En het was de moeite, vanaf het moment ze binnen komt tot het einde. Ze weet hoe te boeien, hoe te entertainen en vooral hoe te zingen. Allez, voor mij dan toch, er was er eentje naast mij die amper haar ogen kon openhouden, een schande (hoewel, ik ben content dat ze mij hier naartoe meegenomen heeft)!!

Er op uit (2)

Wat voor een sociale druk een blog post toch geeft hé: de foto werd dan toch nog vrijgegeven :-)

Er op uit

Het was een verlengd weekend, dus ideaal om het gat in ons cultuur weer wat dicht te rijden.

Op 1 november zijn we naar “Buena Vista Social Club” geweest in Brugge. Allez, hetgeen er nog van rest: Compay Segundo , Rubén González & Manuel “Puntillita” Licea zijn al overleden. Zij zijn vervangen door wat jonger volk… Orlando “Cachaito” López is er wel nog bij. We zagen hem al eens aan het werk tijdens “Blue Note Festival” in het gravenkasteel maar wat is ie ondertussen verouderd!! Hij speelt nu zittend en heeft begeleiding nodig bij het rondlopen…
Het optreden was wat onder de verwachting, maar wel de max: na het optreden kwamen heel wat muzikanten gewoon bij het publiek staan / dansen. Ook Cachaito, en die heeft nog veel succes bij de vrouwen!!
Mijn schoonzuster ging voor de jongere muzikanten, maar weigert de bewijzen aan te leveren… Zelf had ik mijn fototoestel niet bij :-(

Vrijdagavond zijn we dan naar “Het Paleis” geweest voor een voorstelling van JAN: “Thierry”. Heel confronterend voor ons, maar ook hier geldt de beruchte quote van Bienie.