Zaterdag was het dan zo ver, “le moment suprême”.
Ik had mij een selectie slachtoffers gezocht: 7 mannelijk & 4 vrouwelijke werkslaafjes. Met ons er bij waren we dus met 13. Niet te veel zo bleek naar het einde toe, maar daarover straks meer.
Rond 8h afspraak op het oude adres, ontbijtkoeken waren voorzien. Dit hadden we misschien beter van op voorhand gemeld, want er is er niet al te veel van gegeten geweest… Nu ja, ondertussen ben ik samen met Filip de camion gaan ophalen. Die wist nog het adres (de camion), want hij had al geholpen bij de vorige verhuis. En dan, vol goede moed er aan begonnen. Het meeste was ingepakt/afgebroken & gelabeld (vooral met blauwe labels).
Zoals te verwachten waren de parkeerplaatsen vrij op ons oude adres en konden we met gemak voorrijden om te laden. Mies was al naar het nieuwe huis om voorbereidingen te treffen, en zoals ook te verwachten waren de parkeerplaatsen daar niet vrij (“ah meneer, zijn we vandaag de 7e” heb ik later die dag nog gehoord).
Dan maar de politie oproepen om vrij te maken, voordat we daar met het grote geweld arriveren.
Kort daarna krijg ik een telefoontje, de agente wil weten hoe het parkeerverbod er gekomen is. Via de technische dienst, had ik geboekt via een e-mail (zoals vermeld op de website). Niet goed volgens haar, ik moet een papieren vergunning hebben. Hoe kon ik dat nu weten, op de site staat dat ik het via mail kan aanvragen en een vergunning enkel nodig is als je eigen borden gebruikt. Ik heb verdorie zelf gebeld voor een bevestiging, toen ik na een week nog niks gehoord had. Hoe moet ik dan in godsnaam weten dat er een vergunning moet zijn??!? Ik betaal verdorie 125 euro per set borden, en dan kunnen ze nog niet eens de plaatsen garanderen of wa??!? “Ja meneer, da’s een andere dienst”… DUCMC (=Do you see mee care??)!!! Uiteindelijk zoeken ze de telefoonnummers op van de eigenaars en krijgen ze toch al de plaatsen vrij.
De verhuis zelf is heel vlot verlopen: in 2 keer (telkens een vrachtwagen én een bestelwagen) was alles weg!! Ondertussen ook nog een bestelwagen naar het containerpark en klaar is kees. We hebben een ganse dag gezwoegd & gezweet, gelopen & gesleept, maar zijn uiteindelijk veel verder geraakt dan dat ik had durven dromen.
Het huis is grotendeels proper & enkel de zaken die ik nog zelf wilde doen zijn overgebleven!!
Bovendien heb ik mij de ganse dag kunnen amuseren met de vele verschillende gezichtsuitdrukkingen, in deze volgorde: vastberaden, vermoeid, vragend, hopend, berustend, wanhopend, opgelucht (toen ik zei dat er niks meer naar de 3e verdieping moest) :-D
Er is toch wel “enige” reactie gekomen op die “enkele” zaken met een blauw label (=naar het derde verdiep)!! Ik geef toe 61 treden op en af, da vergt wat inspanning, maar het is toch goed voor de conditie. En zowiezo, meer dan 10 a 15 zaken kunnen het niet geweest, dus ik zie eigenlijk niet in wat de comotie was?? Het enige wat ík zag was weer een item die ik niet naar boven moest doen :-D
Uiteindelijk konden zelfs de voortreffelijke Turkse pizza’s van ’smiddags geen troost meer betekenen… Maar de verlossing was nabij, de laatste doos was uit de truck!!
Jongens, nogmaals van harte bedankt voor de vele hulp. Ik beloof dat, als we nog eens verhuizen, jullie allemaal weer uitgenodigd zijn, maar dan krijgen jullie allemaal 1 stoel en dan gaan we gewoon samen Statler & Waldorf gewijze commentaar leveren op de verhuisploeg!!
Ook bedankt aan iedereen die op voorhand op een of andere manier een bijdrage leverden om het huis bewoonbaar te maken.
Trouwens, jullie zijn natuurlijk eerder welkom, wanneer jullie maar willen. Ook komen logeren behoort tot de mogelijkheden, ik geloof dat we de eerste kandidaat zelfs al vast hebben ;-) Er komt zelfs een echte vaste logeerkamer (binnenkort).
Zowiezo, jullie worden allemaal nog wel uitgenodigd om het verloren vocht aan te vullen met een alcoholisch alternatief!
No Comments Yet
No comments yet.
Comments RSS TrackBack Identifier URI
Leave a comment
