Chaos

Gisteren de eerste keer eigen kaart bij de les “A La Carte”.
Met een team van 4 koks in spe stellen we een menukaart voor en dan komen er gasten eten. De bedoeling is dat de ganse groep (11 personen) samen de dienst verzorgen. Het team zorgt voor leiding en instructies.
Gisteren dus voor de eerste keer. Amaai, hebben we gezweet. We kwamen tijd te kort, het was springen van het een naar het ander!! Op een bepaald moment was het gewoon chaos, alles was net niet klaar en er moest bijna geserveerd worden…
Als ik er nu over nadenk waren er verschillende oorzaken: een persoon die niet kon komen, waardoor we de taken naar iemand anders moesten doorschuiven, bepaalde gerechten die gewoon veel te veel tijd in beslag namen, een ambetanterik (= vegetariër) die kwam eten waardoor we ook nog iemand daarop moesten zetten, de chef die zowaar voor een negatieve sfeer zorgde (“‘tgaat een late dienst worden vanavond”, nog voordat we begonnen waren!). Maar hetgeen we volgens mij vooral misten was een “try-out”, iedereen alles eens laten uitproberen, zonder dat er al klanten waren. Zo had iedereen de kans gekregen om vragen te stellen en wat routine te kweken, zonder de dienst te verstoren…

Gelukkig zat er een koksvriendje in de zaal (die die avond geen les had) en achteraf zijn we nog iets gaan drinken. Daar blijkt dat voor de zaal alles heel goed verlopen is, geen lange wachttijden, alle eten in orde en goed gedresseerd. Zelfs het gerecht met de meeste kritiek van de chef vonden ze lekker en de kritiek onterecht. Echt een chance dat we wat feedback van de andere kant gekregen hebben, zo zie je maar dat de problemen van het moment eigenlijk heel goed meevielen, en grotendeels gewoon in de keuken gebleven zijn!

Nu ja, ik ben er zeker van dat de volgende keer een stuk beter zijn!! We hebben nu alles al een keertje gedaan en we gaan ook vroeger aan de mise-en-place beginnen, zodat we toch veel meer tijd gaan over houden om het overzicht te behouden. En al bij al was het eigenlijk nog zo slecht nie: slechts de appelkes & 1 soort aardappelen die wa minder waren, al de rest was geslaagd (qua smaak & bakwijze).
Ok, de weg naar de ster is nog ver, maar we zijn onderweg :-D

Notarissen

En nu heb ik het gehad, de afgelopen 2 jaar heb ik toch echt wel genoeg notarissen gezien voor een lange tijd. Als ik begin te tellen kom ik aan 8 of 9 afspraken bij 5 verschillende notarissen.
Grote verschillen wel, er zit geen enkel dutske tussen, maar toch, als ik de graad van luxe vergelijk :-D
Trouwens, waar blijven de vrouwen?? Allemaal mannen hé (de notarissen dan toch, assistenten zijn wel meestal vrouwelijk).

Nieuwe gewoontes

Nu we wat meer in het centrum wonen, heb ik mij voorgenomen om ook meer het openbaar vervoer te gebruiken. Ik moet wel, mijn fiets is gesloten en het sleuteltje “zit in een doos” ;-)
Gisteren meteen de koe bij hoorns gevat. Ik ben voor de eerste keer in mijn leven met het openbaar vervoer naar het werk geweest (Lyon niet meegerekend). Het blijkt wel mee te vallen, hoewel ik toch in het totaal zo’n 20 minuten moet stappen (10 min naar de halte en 10 min van de halte naar het werk). Ik zie dat wel zitten om regelmatig te doen.
En om mezelf extra te motiveren heb ik mij gisteren meteen een abonnement aangeschaft van De Lijn :)
Ik moet nu wel meer de bus nemen: om mijn abonnement terug te verdienen moet ik in 1 jaar tijd minstens 264 keer de bus nemen…

De grote beweging

Zaterdag was het dan zo ver, “le moment suprême”.

Ik had mij een selectie slachtoffers gezocht: 7 mannelijk & 4 vrouwelijke werkslaafjes. Met ons er bij waren we dus met 13. Niet te veel zo bleek naar het einde toe, maar daarover straks meer.
Rond 8h afspraak op het oude adres, ontbijtkoeken waren voorzien. Dit hadden we misschien beter van op voorhand gemeld, want er is er niet al te veel van gegeten geweest… Nu ja, ondertussen ben ik samen met Filip de camion gaan ophalen. Die wist nog het adres (de camion), want hij had al geholpen bij de vorige verhuis. En dan, vol goede moed er aan begonnen. Het meeste was ingepakt/afgebroken & gelabeld (vooral met blauwe labels).
Zoals te verwachten waren de parkeerplaatsen vrij op ons oude adres en konden we met gemak voorrijden om te laden. Mies was al naar het nieuwe huis om voorbereidingen te treffen, en zoals ook te verwachten waren de parkeerplaatsen daar niet vrij (“ah meneer, zijn we vandaag de 7e” heb ik later die dag nog gehoord).
Dan maar de politie oproepen om vrij te maken, voordat we daar met het grote geweld arriveren.
Kort daarna krijg ik een telefoontje, de agente wil weten hoe het parkeerverbod er gekomen is. Via de technische dienst, had ik geboekt via een e-mail (zoals vermeld op de website). Niet goed volgens haar, ik moet een papieren vergunning hebben. Hoe kon ik dat nu weten, op de site staat dat ik het via mail kan aanvragen en een vergunning enkel nodig is als je eigen borden gebruikt. Ik heb verdorie zelf gebeld voor een bevestiging, toen ik na een week nog niks gehoord had. Hoe moet ik dan in godsnaam weten dat er een vergunning moet zijn??!? Ik betaal verdorie 125 euro per set borden, en dan kunnen ze nog niet eens de plaatsen garanderen of wa??!? “Ja meneer, da’s een andere dienst”… DUCMC (=Do you see mee care??)!!! Uiteindelijk zoeken ze de telefoonnummers op van de eigenaars en krijgen ze toch al de plaatsen vrij.

De verhuis zelf is heel vlot verlopen: in 2 keer (telkens een vrachtwagen én een bestelwagen) was alles weg!! Ondertussen ook nog een bestelwagen naar het containerpark en klaar is kees. We hebben een ganse dag gezwoegd & gezweet, gelopen & gesleept, maar zijn uiteindelijk veel verder geraakt dan dat ik had durven dromen.
Het huis is grotendeels proper & enkel de zaken die ik nog zelf wilde doen zijn overgebleven!!
Bovendien heb ik mij de ganse dag kunnen amuseren met de vele verschillende gezichtsuitdrukkingen, in deze volgorde: vastberaden, vermoeid, vragend, hopend, berustend, wanhopend, opgelucht (toen ik zei dat er niks meer naar de 3e verdieping moest) :-D
Er is toch wel “enige” reactie gekomen op die “enkele” zaken met een blauw label (=naar het derde verdiep)!! Ik geef toe 61 treden op en af, da vergt wat inspanning, maar het is toch goed voor de conditie. En zowiezo, meer dan 10 a 15 zaken kunnen het niet geweest, dus ik zie eigenlijk niet in wat de comotie was?? Het enige wat ík zag was weer een item die ik niet naar boven moest doen :-D
Uiteindelijk konden zelfs de voortreffelijke Turkse pizza’s van ’smiddags geen troost meer betekenen… Maar de verlossing was nabij, de laatste doos was uit de truck!!

Jongens, nogmaals van harte bedankt voor de vele hulp. Ik beloof dat, als we nog eens verhuizen, jullie allemaal weer uitgenodigd zijn, maar dan krijgen jullie allemaal 1 stoel en dan gaan we gewoon samen Statler & Waldorf gewijze commentaar leveren op de verhuisploeg!!
Ook bedankt aan iedereen die op voorhand op een of andere manier een bijdrage leverden om het huis bewoonbaar te maken.

Trouwens, jullie zijn natuurlijk eerder welkom, wanneer jullie maar willen. Ook komen logeren behoort tot de mogelijkheden, ik geloof dat we de eerste kandidaat zelfs al vast hebben ;-) Er komt zelfs een echte vaste logeerkamer (binnenkort).
Zowiezo, jullie worden allemaal nog wel uitgenodigd om het verloren vocht aan te vullen met een alcoholisch alternatief!

Laatste

De “laatste keer” periode is aangebroken.
Gisteren kwam ik de laatste keer van de les “streekgerechten” met de bus in die richting, morgen echt de allerlaatste keer met de bus in die richting. Deze week gaan we ook voor de laatste keer moeten veranderen van kant bij het beurtlings parkeren in de straat (en ga ik het dus voor de laatste keer vergeten te doen :-D ).
Er zijn er nog wel een paar voor volgende week: de laatste keer met de auto via de autostrade naar het werk, de laatste keer mies droppen aan het station via de bekende sluipweggetjes, de laatste keer de deur sluiten, …
En dan natuurlijk ook nog de allerlaatste keer paniekeren voor de verhuis, ik voorzie dat volgende week vrijdag avond, zo rond een uur of 8 :-D

Noodplannen, alternatieven, wanhoop & paniek

Het prepareren van het “nieuwe” huis gaat voort, maar, zoals eigenlijk op voorhand te voorzien, veel te traag (trouwens, wat is nieuw, het “nieuwe” huis is ouder dan onze huidige woning ;-) ).
De ervaringsdeskundigen onder jullie weten ook dat het nooit loopt zoals verwacht, altijd onvoorziene situaties & vertragingen door allerlei redenen.
Nu ja, geen paniek (nog niet), dan maar de noodplannen in het leven roepen: de noodbadkamer (in het washok, totdat de echte af is), 1 toilet (beneden, totdat het tweede -boven- er is), keuken (zjust verwijderen van het huidige en tijdelijke/goedkope oplossingen invoeren).
Wel, tijd vliegt, en nu komen ook de noodplannen in het gedrang… De noodbadkamer zal waarschijnlijk nog wel lukken, alsook 1 toilet (zo ziet het er toch voorlopig naar uit), maar de rest…
De slaapkamer zullen we van de eerste keer een verdiep hoger installeren (op het 2e), de echte slaapkamer krijgen we echt niet meer af. Nu ja, dat heeft ons wat extra tijd: het tweede verdiep veranderen we voorlopig niet, enkel eens grondig kuisen en klaar is kees.
Ook de keuken zal behelpen worden, na onze eerste echte verrassing (hoewel het naderhand wel mee viel) ben ik beginnen inzien dat dat hier ook wel heel basic zal zijn, het zal voor volgend jaar zijn (hopelijk), als we de echte verbouwingen gaan doen.
En zo begint voorzichtig de wanhoop binnen te sluipen, ik kan gewoon niet snel genoeg alles doen, en zie steeds meer werk. Gelukkig krijg ik van alle kanten directe of indirecte hulp, dus zo komt er toch enig schot in de zaak.

De wanhoop die ik zowat anderhalve week geleden voelde, die dan later omsloeg in paniek (wat doen we eigenlijk, gewoon zot!!), is ondertussen verdwenen en heeft plaats gemaakt voor berusting. We zien wel waar we geraken (of niet geraken), we verhuizen gewoon en zien wel in welke toestand het zal zijn. Er is plaats genoeg om te schuiven.
Het enige wat wel nog af moet zijn de 2 voorste ruimtes, waar we ons kunnen terug trekken, mocht de “wanhoop” nog eens boven komen, maar dat zie ik nog zitten.
En dan nog het inpakken thuis (en voorbereiden), da zal voor de laatste week zijn… … … NEEEEEE, volgende week of wa??!?

Getuige

Laatst was ik getuige van een op het eerste zicht banaal ongeval:
We moeten allemaal stoppen omdat er een auto een manoeuvre aan het uitvoeren is. De auto voor mij staat ter hoogte van een zijstraat (links van ons) en daaruit komt een auto. Die wil onze richting uit en moet natuurlijk ook stoppen, maar die stelt hem toch al op het vak van de tegenliggers om zich dan in te voegen.
Op het moment dat we weer verder gaan, begint die voor mij te vertrekken, wat volgens mij moest, de andere stond op gelijke hoogte en kon toch nie door. Toch rijdt de persoon die op het verkeerde vak staat ook door en rijdt zo op de auto voor mij. Ik verstond het niet, vanuit mijn standpunt was da zo duidelijk dat ie er tegen zou rijden en toch doet ie dat!!?!
Anyway, zoals elke goede Belg rij ik natuurlijk gewoon door, het ligt zo voor de hand wie de schuldige is dat het mij belachelijk lijkt om te stoppen.
Echter na het winkelen zie ik ze nog steeds staan. Ik ben dan toch maar gestopt om die mens mijn naam & telefoonnummer te geven, want blijkbaar deed de anderen nogal moeilijk. En jawel, na een halfuurtje krijg ik telefoon: “Meneer, politie Gent, zou het mogelijk zijn om een verklaring te komen afleggen”. Allez, ik dat dus maar gedaan, maar geen copy meegevraagd, waarom zou ik dat nodig hebben?
Om aan de makelaar van de aangeredene te geven, blijkbaar :) Gisteren belt die mij (een makelaar die wel zijn zaken opvolgt, niet gelijk die prutser van een Van Huffel), of ik dat PV nie kon doorsturen, om de zaak sneller te doen verlopen…
Ik moet dus alsnog het PV krijgen en helaas gaat dat niet online, toch wel jammer, zo moeilijk kan da toch nie zijn, ge moet toch zowiezo aanloggen met uw eID… Maar allez, ik ga dus toch weer eens langs moeten gaan!
Een modelburger zijn vergt dus duidelijk wat tijd, en dat in tijden waar ne mens toch geen tijd heeft…

Eigenaar

Voila, ’tis ‘tonze!!
De werken waren al begonnen, maar nu kunnen we écht doen wat we willen!!
Maar als ik kijk hoeveel tijd we maar hebben tot de verhuis, dan moet ik toch effen slikken. ‘tZullen vooral noodplannen worden, denk ik.
We zijn al druk aan het reduceren tot het absolute minimum:
We gaan de badkamer nog niet installeren, we zullen in het waskot een “noodbadkamer” installeren, met een wasbak & een douche. Een wasbak hebben we daar zowiezo toch nodig, een douche kan heel basic gehouden worden en snel weer weggehaald…
Het toilet boven gaan we ook nog niet installeren, enkel beneden. Als we voorlopig 1 toilet hebben kunnen we verder, we leven al 8 jaar met 1 toilet beneden…
Ook de keuken zal behelpen zijn. Het idee daar is dat we een heel goedkoop keukentje installeren, met bv 1 of 2 platen (gas of electrisch) zodat we (lees: ik) toch tenminste kunnen eten klaar maken (in combinatie met de microgolf die we al hebben).

Het wordt een grote rush, maar het zal wel leefbaar zijn, basic, maar leefbaar, en dan zien we wel wat we verder willen doen…
Eerstkomende acties:
Vergunning voor vellen van boom opstellen, afspraak met iemand om noodbadkamer & toilet te installeren en verder doen met het schuren van de vloeren beneden en op het eerste (sorry Hans, het duurt veel langer dan voorzien, ge roept maar als ge het nodig hebt) en onze werkman inschakelen voor een bouwvallige, overbodige schouw weg te nemen.

Squash

Na 11 maanden afwezigheid wegens schouderblessure gisteren eindelijk terug gaan squashen (’tis nodig, want het begint dramatisch te worden).
We waren wat te vroeg en gezien het terrein toch vrij was, zijn we maar begonnen met opwarmen (waarschijnlijk niet geheel onverstandig). Hmm, techniek niet slecht, inzicht ook nog ok, zelfs van de reflexen kan ik niet klagen. Mijn doelstellingen waren ineens niet zo onhaalbaar meer. Ik geef toe, ik had ze ook niet te hoog gezet (minstens 1 punt per set en minstens 1 set winnen), maar ik wist natuurlijk niet hoeveel mijn schoonbroer stiekem getrained had…

Na een tiental minuten opwarmen gaan de lichten aan en kunnen we beginnen. Eerste bal is om te kijken wie mag beginnen. Martin zet op, mijn return een kaderbal, verdomme, lap, ‘tbegint goe!! Niks van aantrekken, niet over nadenken, doordoen!!

Het wordt al snel duidelijk dat mijn schoonbroer niet stiekem getrained heeft, zoals altijd we zijn mekaar waard. En laat het duidelijk zijn, dit zegt niks over het niveau van het spel… Gelukkig was er op dat moment niet te veel volk, dus ik hoefde me niet echt te schamen.
Begrijp het niet verkeerd, er waren momenten waarbij de kracht, de reflexen en finesse van vroeger spontaan kwamen bovendrijven, zowel bij Martin als bij mij, maar die momenten waren eerder schaars :-/
Op een bepaald moment komt er een bal met effect, ik schat hem perfect in, maak een schone voorbereiding (racket niet te ver achteruit, dit is geen tennis), ga vooruit (nooit achteruitlopend een bal slaan) en sla krachtig met de racket, pols gebruikend om extra kracht mee te geven. Mijn arm vliegt bijna uit de kom, want helaas sla ik compleet naast de bal waardoor ik geen tegendruk krijg en mijn arm ongecontroleerd vooruitschiet :-/
Martin volgt schoon mijn voorbeeld en slaat ook regelmatig vrolijk naast de bal. Helaas is het geluk ook weer deze match aan zijn zijde: een kaderbal valt subliem op een cruciaal punt, ik sta te kijken met een mond vol tanden en ik verlies uiteindelijk de eerste 2 sets.

De volgende set zet ik alles op alles en gebruik ik mijn beste troef: mijn kracht. Zo kan ik toch de derde set winnen. Voorlopig zit alles nog op schema, geen blanco sets verloren en zelfs al een set gewonnen!!
Maar dan bij de rust begin ik de eerste krampen serieus te voelen (miljaar, we zijn pas halfweg…). Nu vooral niks laten blijken, want ik ken Martin, die zou daar enkel maar misbruik van maken!!
Vanaf set 4 lijkt het eigenlijk nog weinig op squash, maar meer op een veldslag. Martin probeert tevergeefs mij te blesseren door een bal keihard in mijn rug te slaan. Verdomme, ik was vergeten hoeveel zeer dat deed, gelukkig voel ik het al snel niet meer, de kramp pijnen overtemmen alles. :-D
Af en toe een flits van de oude genialiteit (collega kan er alles van vertellen), koppig de pijnen negeren en vooral keihard op de ballen meppen, doen uiteindelijk de balans in mijn voordeel omslaan en ik win nog met 3-2.
1 ding is toch duidelijk, de weg zal lang zijn voordat we weer écht kunnen squashen. Maar we geloven er in, de training wordt weer hervat!

En vandaag, wel ja, als ik heeeeeel stil zit en enkel maar mijn vingers beweeg om te typen, dan voel ik niks, maar daarmee is dan ook alles gezegd :-D

Het huis

We zijn begonnen aan de werken. ‘tIs nodig, want binnen een goede maand verhuizen we al!!

Ik ben begonnen met vloeren op te schuren… Gelukkig kan ik een machine lenen van een vriend, ’tis nodig, want het is een werk van lange asem… (het enige wat ik nog zou nodig hebben is een mp3 spelerke)
De broer van Filip is er ook al geweest, om in te schatten hoeveel werk er is aan het verwijderen van den boom… (redelijk wat, maar hij ziet het zitten, gelukkig). Nu nog mijn bouwvergunning rond krijgen!
En Mies, die is begonnen met de koepel / lichtstraat (of hoe je het ook wil noemen) een beurt te geven ;-) ‘tWas de moeite, zo vuil!!! Zeker de laatste 3 jaar niet meer gekuist. Om te bewijzen dat ze schoon werk geleverd heeft, heeft ze het middenste stukje niet afgewassen, zo kan je het verschil zien!! (of was het omdat ze te klein is en er niet aan kon :-D )