De grote beweging

Zaterdag was het dan zo ver, “le moment suprême”.

Ik had mij een selectie slachtoffers gezocht: 7 mannelijk & 4 vrouwelijke werkslaafjes. Met ons er bij waren we dus met 13. Niet te veel zo bleek naar het einde toe, maar daarover straks meer.
Rond 8h afspraak op het oude adres, ontbijtkoeken waren voorzien. Dit hadden we misschien beter van op voorhand gemeld, want er is er niet al te veel van gegeten geweest… Nu ja, ondertussen ben ik samen met Filip de camion gaan ophalen. Die wist nog het adres (de camion), want hij had al geholpen bij de vorige verhuis. En dan, vol goede moed er aan begonnen. Het meeste was ingepakt/afgebroken & gelabeld (vooral met blauwe labels).
Zoals te verwachten waren de parkeerplaatsen vrij op ons oude adres en konden we met gemak voorrijden om te laden. Mies was al naar het nieuwe huis om voorbereidingen te treffen, en zoals ook te verwachten waren de parkeerplaatsen daar niet vrij (“ah meneer, zijn we vandaag de 7e” heb ik later die dag nog gehoord).
Dan maar de politie oproepen om vrij te maken, voordat we daar met het grote geweld arriveren.
Kort daarna krijg ik een telefoontje, de agente wil weten hoe het parkeerverbod er gekomen is. Via de technische dienst, had ik geboekt via een e-mail (zoals vermeld op de website). Niet goed volgens haar, ik moet een papieren vergunning hebben. Hoe kon ik dat nu weten, op de site staat dat ik het via mail kan aanvragen en een vergunning enkel nodig is als je eigen borden gebruikt. Ik heb verdorie zelf gebeld voor een bevestiging, toen ik na een week nog niks gehoord had. Hoe moet ik dan in godsnaam weten dat er een vergunning moet zijn??!? Ik betaal verdorie 125 euro per set borden, en dan kunnen ze nog niet eens de plaatsen garanderen of wa??!? “Ja meneer, da’s een andere dienst”… DUCMC (=Do you see mee care??)!!! Uiteindelijk zoeken ze de telefoonnummers op van de eigenaars en krijgen ze toch al de plaatsen vrij.

De verhuis zelf is heel vlot verlopen: in 2 keer (telkens een vrachtwagen én een bestelwagen) was alles weg!! Ondertussen ook nog een bestelwagen naar het containerpark en klaar is kees. We hebben een ganse dag gezwoegd & gezweet, gelopen & gesleept, maar zijn uiteindelijk veel verder geraakt dan dat ik had durven dromen.
Het huis is grotendeels proper & enkel de zaken die ik nog zelf wilde doen zijn overgebleven!!
Bovendien heb ik mij de ganse dag kunnen amuseren met de vele verschillende gezichtsuitdrukkingen, in deze volgorde: vastberaden, vermoeid, vragend, hopend, berustend, wanhopend, opgelucht (toen ik zei dat er niks meer naar de 3e verdieping moest) :-D
Er is toch wel “enige” reactie gekomen op die “enkele” zaken met een blauw label (=naar het derde verdiep)!! Ik geef toe 61 treden op en af, da vergt wat inspanning, maar het is toch goed voor de conditie. En zowiezo, meer dan 10 a 15 zaken kunnen het niet geweest, dus ik zie eigenlijk niet in wat de comotie was?? Het enige wat ík zag was weer een item die ik niet naar boven moest doen :-D
Uiteindelijk konden zelfs de voortreffelijke Turkse pizza’s van ’smiddags geen troost meer betekenen… Maar de verlossing was nabij, de laatste doos was uit de truck!!

Jongens, nogmaals van harte bedankt voor de vele hulp. Ik beloof dat, als we nog eens verhuizen, jullie allemaal weer uitgenodigd zijn, maar dan krijgen jullie allemaal 1 stoel en dan gaan we gewoon samen Statler & Waldorf gewijze commentaar leveren op de verhuisploeg!!
Ook bedankt aan iedereen die op voorhand op een of andere manier een bijdrage leverden om het huis bewoonbaar te maken.

Trouwens, jullie zijn natuurlijk eerder welkom, wanneer jullie maar willen. Ook komen logeren behoort tot de mogelijkheden, ik geloof dat we de eerste kandidaat zelfs al vast hebben ;-) Er komt zelfs een echte vaste logeerkamer (binnenkort).
Zowiezo, jullie worden allemaal nog wel uitgenodigd om het verloren vocht aan te vullen met een alcoholisch alternatief!

Laatste

De “laatste keer” periode is aangebroken.
Gisteren kwam ik de laatste keer van de les “streekgerechten” met de bus in die richting, morgen echt de allerlaatste keer met de bus in die richting. Deze week gaan we ook voor de laatste keer moeten veranderen van kant bij het beurtlings parkeren in de straat (en ga ik het dus voor de laatste keer vergeten te doen :-D ).
Er zijn er nog wel een paar voor volgende week: de laatste keer met de auto via de autostrade naar het werk, de laatste keer mies droppen aan het station via de bekende sluipweggetjes, de laatste keer de deur sluiten, …
En dan natuurlijk ook nog de allerlaatste keer paniekeren voor de verhuis, ik voorzie dat volgende week vrijdag avond, zo rond een uur of 8 :-D

Noodplannen, alternatieven, wanhoop & paniek

Het prepareren van het “nieuwe” huis gaat voort, maar, zoals eigenlijk op voorhand te voorzien, veel te traag (trouwens, wat is nieuw, het “nieuwe” huis is ouder dan onze huidige woning ;-) ).
De ervaringsdeskundigen onder jullie weten ook dat het nooit loopt zoals verwacht, altijd onvoorziene situaties & vertragingen door allerlei redenen.
Nu ja, geen paniek (nog niet), dan maar de noodplannen in het leven roepen: de noodbadkamer (in het washok, totdat de echte af is), 1 toilet (beneden, totdat het tweede -boven- er is), keuken (zjust verwijderen van het huidige en tijdelijke/goedkope oplossingen invoeren).
Wel, tijd vliegt, en nu komen ook de noodplannen in het gedrang… De noodbadkamer zal waarschijnlijk nog wel lukken, alsook 1 toilet (zo ziet het er toch voorlopig naar uit), maar de rest…
De slaapkamer zullen we van de eerste keer een verdiep hoger installeren (op het 2e), de echte slaapkamer krijgen we echt niet meer af. Nu ja, dat heeft ons wat extra tijd: het tweede verdiep veranderen we voorlopig niet, enkel eens grondig kuisen en klaar is kees.
Ook de keuken zal behelpen worden, na onze eerste echte verrassing (hoewel het naderhand wel mee viel) ben ik beginnen inzien dat dat hier ook wel heel basic zal zijn, het zal voor volgend jaar zijn (hopelijk), als we de echte verbouwingen gaan doen.
En zo begint voorzichtig de wanhoop binnen te sluipen, ik kan gewoon niet snel genoeg alles doen, en zie steeds meer werk. Gelukkig krijg ik van alle kanten directe of indirecte hulp, dus zo komt er toch enig schot in de zaak.

De wanhoop die ik zowat anderhalve week geleden voelde, die dan later omsloeg in paniek (wat doen we eigenlijk, gewoon zot!!), is ondertussen verdwenen en heeft plaats gemaakt voor berusting. We zien wel waar we geraken (of niet geraken), we verhuizen gewoon en zien wel in welke toestand het zal zijn. Er is plaats genoeg om te schuiven.
Het enige wat wel nog af moet zijn de 2 voorste ruimtes, waar we ons kunnen terug trekken, mocht de “wanhoop” nog eens boven komen, maar dat zie ik nog zitten.
En dan nog het inpakken thuis (en voorbereiden), da zal voor de laatste week zijn… … … NEEEEEE, volgende week of wa??!?

Getuige

Laatst was ik getuige van een op het eerste zicht banaal ongeval:
We moeten allemaal stoppen omdat er een auto een manoeuvre aan het uitvoeren is. De auto voor mij staat ter hoogte van een zijstraat (links van ons) en daaruit komt een auto. Die wil onze richting uit en moet natuurlijk ook stoppen, maar die stelt hem toch al op het vak van de tegenliggers om zich dan in te voegen.
Op het moment dat we weer verder gaan, begint die voor mij te vertrekken, wat volgens mij moest, de andere stond op gelijke hoogte en kon toch nie door. Toch rijdt de persoon die op het verkeerde vak staat ook door en rijdt zo op de auto voor mij. Ik verstond het niet, vanuit mijn standpunt was da zo duidelijk dat ie er tegen zou rijden en toch doet ie dat!!?!
Anyway, zoals elke goede Belg rij ik natuurlijk gewoon door, het ligt zo voor de hand wie de schuldige is dat het mij belachelijk lijkt om te stoppen.
Echter na het winkelen zie ik ze nog steeds staan. Ik ben dan toch maar gestopt om die mens mijn naam & telefoonnummer te geven, want blijkbaar deed de anderen nogal moeilijk. En jawel, na een halfuurtje krijg ik telefoon: “Meneer, politie Gent, zou het mogelijk zijn om een verklaring te komen afleggen”. Allez, ik dat dus maar gedaan, maar geen copy meegevraagd, waarom zou ik dat nodig hebben?
Om aan de makelaar van de aangeredene te geven, blijkbaar :) Gisteren belt die mij (een makelaar die wel zijn zaken opvolgt, niet gelijk die prutser van een Van Huffel), of ik dat PV nie kon doorsturen, om de zaak sneller te doen verlopen…
Ik moet dus alsnog het PV krijgen en helaas gaat dat niet online, toch wel jammer, zo moeilijk kan da toch nie zijn, ge moet toch zowiezo aanloggen met uw eID… Maar allez, ik ga dus toch weer eens langs moeten gaan!
Een modelburger zijn vergt dus duidelijk wat tijd, en dat in tijden waar ne mens toch geen tijd heeft…

Eigenaar

Voila, ’tis ‘tonze!!
De werken waren al begonnen, maar nu kunnen we écht doen wat we willen!!
Maar als ik kijk hoeveel tijd we maar hebben tot de verhuis, dan moet ik toch effen slikken. ‘tZullen vooral noodplannen worden, denk ik.
We zijn al druk aan het reduceren tot het absolute minimum:
We gaan de badkamer nog niet installeren, we zullen in het waskot een “noodbadkamer” installeren, met een wasbak & een douche. Een wasbak hebben we daar zowiezo toch nodig, een douche kan heel basic gehouden worden en snel weer weggehaald…
Het toilet boven gaan we ook nog niet installeren, enkel beneden. Als we voorlopig 1 toilet hebben kunnen we verder, we leven al 8 jaar met 1 toilet beneden…
Ook de keuken zal behelpen zijn. Het idee daar is dat we een heel goedkoop keukentje installeren, met bv 1 of 2 platen (gas of electrisch) zodat we (lees: ik) toch tenminste kunnen eten klaar maken (in combinatie met de microgolf die we al hebben).

Het wordt een grote rush, maar het zal wel leefbaar zijn, basic, maar leefbaar, en dan zien we wel wat we verder willen doen…
Eerstkomende acties:
Vergunning voor vellen van boom opstellen, afspraak met iemand om noodbadkamer & toilet te installeren en verder doen met het schuren van de vloeren beneden en op het eerste (sorry Hans, het duurt veel langer dan voorzien, ge roept maar als ge het nodig hebt) en onze werkman inschakelen voor een bouwvallige, overbodige schouw weg te nemen.

Squash

Na 11 maanden afwezigheid wegens schouderblessure gisteren eindelijk terug gaan squashen (’tis nodig, want het begint dramatisch te worden).
We waren wat te vroeg en gezien het terrein toch vrij was, zijn we maar begonnen met opwarmen (waarschijnlijk niet geheel onverstandig). Hmm, techniek niet slecht, inzicht ook nog ok, zelfs van de reflexen kan ik niet klagen. Mijn doelstellingen waren ineens niet zo onhaalbaar meer. Ik geef toe, ik had ze ook niet te hoog gezet (minstens 1 punt per set en minstens 1 set winnen), maar ik wist natuurlijk niet hoeveel mijn schoonbroer stiekem getrained had…

Na een tiental minuten opwarmen gaan de lichten aan en kunnen we beginnen. Eerste bal is om te kijken wie mag beginnen. Martin zet op, mijn return een kaderbal, verdomme, lap, ‘tbegint goe!! Niks van aantrekken, niet over nadenken, doordoen!!

Het wordt al snel duidelijk dat mijn schoonbroer niet stiekem getrained heeft, zoals altijd we zijn mekaar waard. En laat het duidelijk zijn, dit zegt niks over het niveau van het spel… Gelukkig was er op dat moment niet te veel volk, dus ik hoefde me niet echt te schamen.
Begrijp het niet verkeerd, er waren momenten waarbij de kracht, de reflexen en finesse van vroeger spontaan kwamen bovendrijven, zowel bij Martin als bij mij, maar die momenten waren eerder schaars :-/
Op een bepaald moment komt er een bal met effect, ik schat hem perfect in, maak een schone voorbereiding (racket niet te ver achteruit, dit is geen tennis), ga vooruit (nooit achteruitlopend een bal slaan) en sla krachtig met de racket, pols gebruikend om extra kracht mee te geven. Mijn arm vliegt bijna uit de kom, want helaas sla ik compleet naast de bal waardoor ik geen tegendruk krijg en mijn arm ongecontroleerd vooruitschiet :-/
Martin volgt schoon mijn voorbeeld en slaat ook regelmatig vrolijk naast de bal. Helaas is het geluk ook weer deze match aan zijn zijde: een kaderbal valt subliem op een cruciaal punt, ik sta te kijken met een mond vol tanden en ik verlies uiteindelijk de eerste 2 sets.

De volgende set zet ik alles op alles en gebruik ik mijn beste troef: mijn kracht. Zo kan ik toch de derde set winnen. Voorlopig zit alles nog op schema, geen blanco sets verloren en zelfs al een set gewonnen!!
Maar dan bij de rust begin ik de eerste krampen serieus te voelen (miljaar, we zijn pas halfweg…). Nu vooral niks laten blijken, want ik ken Martin, die zou daar enkel maar misbruik van maken!!
Vanaf set 4 lijkt het eigenlijk nog weinig op squash, maar meer op een veldslag. Martin probeert tevergeefs mij te blesseren door een bal keihard in mijn rug te slaan. Verdomme, ik was vergeten hoeveel zeer dat deed, gelukkig voel ik het al snel niet meer, de kramp pijnen overtemmen alles. :-D
Af en toe een flits van de oude genialiteit (collega kan er alles van vertellen), koppig de pijnen negeren en vooral keihard op de ballen meppen, doen uiteindelijk de balans in mijn voordeel omslaan en ik win nog met 3-2.
1 ding is toch duidelijk, de weg zal lang zijn voordat we weer écht kunnen squashen. Maar we geloven er in, de training wordt weer hervat!

En vandaag, wel ja, als ik heeeeeel stil zit en enkel maar mijn vingers beweeg om te typen, dan voel ik niks, maar daarmee is dan ook alles gezegd :-D

Het huis

We zijn begonnen aan de werken. ‘tIs nodig, want binnen een goede maand verhuizen we al!!

Ik ben begonnen met vloeren op te schuren… Gelukkig kan ik een machine lenen van een vriend, ’tis nodig, want het is een werk van lange asem… (het enige wat ik nog zou nodig hebben is een mp3 spelerke)
De broer van Filip is er ook al geweest, om in te schatten hoeveel werk er is aan het verwijderen van den boom… (redelijk wat, maar hij ziet het zitten, gelukkig). Nu nog mijn bouwvergunning rond krijgen!
En Mies, die is begonnen met de koepel / lichtstraat (of hoe je het ook wil noemen) een beurt te geven ;-) ‘tWas de moeite, zo vuil!!! Zeker de laatste 3 jaar niet meer gekuist. Om te bewijzen dat ze schoon werk geleverd heeft, heeft ze het middenste stukje niet afgewassen, zo kan je het verschil zien!! (of was het omdat ze te klein is en er niet aan kon :-D )

Nicknames

Zoals -vermoed ik- op zoveel plaatsen, hebben wij hier op het werk heel veel bijnamen. Je kan ze eigenlijk wel in verschillende categoriën onderverdelen.
Zo hebben we de standaard verbasteringen van naam of voornaam: “Martens”, “Grieze”, “Fred”, … en de geavanceerde verbasteringen, zoals bijvoorbeeld “Foxy lady” voor iemand met familienaam “Devos” (ik weet niet meer hoe we daar zijn opgekomen).
Een andere categorie is de beschrijvende bijnaam: “Grey beard” is iemand met een grijze stoppelbaard of “Herr Flick” (naar het “Allo Allo” personage) voor iemand die ooit al mankend binnenkwam.
Ook bij de beschrijvende bijnamen, maar dan meer in hoe mensen zich gedragen, hebben we: “I’m so handsome you can’t resist me” & “Pak mij, pak mij” (ik hoef er geen tekeningske bij te maken zekers?) of “Bubble of air” (naar de inhoud van zijn gesprekken).
De personages: “The Elf” (leek op een elf uit Lord of the Rings), “Airwolf” (omdat ie sterk lijkt op Jan-Michael Vincent uit Airwolf & bovendien heel stil was (= stealth mode)), …
Dan hebben we natuurlijk nog de samentrekkingen: “Didgerideiro” (een samentrekking van zijn naam met didgeridoo, naar de klanken die altijd te horen zijn als ie “Frenglish” aan het spreken is).

Maar de -naar mijn mening- beste bijnamen die we hebben zijn de geluiden. Enkele mensen hebben een geluidsbijnaam gekregen. Zo hadden we hier iemand die gekend was als de begintonen van “The Good, the Bad and the Ugly”, met als reden dat hij dikwijls met cowboyboots kwam werken. Een andere bijnaam is een keertje grommen, da mens zegt namelijk nooit iets, ze gromt alleen maar af en toe.

En het toppunt is dat ik moeite heb met de echte namen van die mensen. Als er een collega spreekt over iemand en ik weet voor de verandering weer eens niet wie het is, dan fluit hij bijvoorbeeld de begintonen van “The Good, the Bad and the Ugly” en ik weet onmiddelijk over wie het gaat :-D
Of nog maar eens de bevestiging dat IT’ers in het beste geval geeks zijn, in het slechtste geval nerds…

Vellen van hoogstammige bomen

Een tijdje terug ben ik naar het administratief centrum geweest om info in te winnen over wat ik moet doen als ik een boom wil neer halen in onze tuin.
Iedereen die al in ons nieuwe huis geweest is, weet dat dat een must is, die boom moet weg. Het gaat om een treurwilg die zo’n 3 meter van de achterdeur staat, meer dan 10 meter hoog is en meer dan 8 meter breed. Niet echt een boom voor in een stadstuintje: hij hangt over bij de buren & op het plat dak, met alle overlast van dien. Bovendien trekt hij alle licht weg uit onze tuin en groeit er niks meer.

Anyway, ik dus gaan vragen wat ik allemaal moet doen. Die mens begint heel trots te vertellen over de website van Gent en dat er -hoewel het een gewone bouwaanvraag is- een rubriek voorzien is speciaal voor het vellen van bomen, waarbij alle overtollige informatie geschrapt is, er blijft enkel over wat je moet doen. Die mens was daar heel enthousiast over, heeft het wel 5 keer herhaald en mij zo’n driekwartier bezig gehouden (volgens mij dacht ie niet dat ik achterlijk was, maar heeft ie gewoon er aan meegeholpen :-D ).
Thuis gekomen ben ik gaan zoeken en heb ik alles afgedrukt om eens ergens in een verloren moment te kunnen lezen.
Gisteren was er dan het verloren moment. En vrij snel had ik door dat ik natuurlijk niet de verkorte “aanstiplijst” (= lijst met alles wat je moet doen voor een dossier samen te stellen) mee had, maar die voor een volledige bouwaanvraag. Volgens deze lijst had je nodig: een aanvraagformulier, beschrijvende nota, liggings-, omgevings- & inplantingsplan én dan nog een terreinprofiel & een plattegrond, met daarbij minstens 6 foto’s & dit alles in 5-voud.
Bon, ik dus opnieuw gaan kijken op de site, maar nee, dit is effectief wat ik volgens de site nodig heb!! Ik heb verdorie een architect nodig om een boom uit mijn tuin weg te doen, of wa??
Ik heb dan vanmiddag dan toch nog eens gebeld naar stedenbouw, lichtelijk gefrustreerd… Ik stel mij voor en zeg waarover het gaat. Krijg ik niet als antwoord: “Hé, ’tis Nancy”. Da’s de nieuwe eigenaar van ons huis!! Damn, nu kan ik mij niet eens meer kwaad maken :-D
Anyway, ik moet wel al die dingen hebben, maar het is doenbaar: voor het liggingsplan mag ik Google gebruiken, voor het omgevings- & inplantingsplan is het kadasterplan voldoende & de andere dingen mag ik ruwweg zelf tekenen.
Maar het blijft toch een gigantische boterham voor simpelweg het vellen van een boom, zulle!! Het verbaast me niet dat mensen dat liever “in den duik” doen, als het zo ingewikkeld & omslachtig is!! Ik ga in het vervolg ook 2x nadenken voordat ik het de officiële weg doe!!

Vreemd…

Vrijdag was er een trouw in de familie. Wij dus met z’n allen daar heen.
De meeste van de (vrij uitgebreide) familie zie ik niet zo veel (veelal slechts 1 keer per jaar, met nieuwjaar), dus ge vindt altijd wel iemand om wat bij te praten. De meeste wisten al dat we een huis gekocht hadden (het gaat snel in de familie, het zou me niet verbazen als er daar al een hoop gepasseerd zijn!!), dus logisch dat het gesprek ook daarover ging.
Maar na enkele geprekken had ik toch een gevoel van “moa allez”. Dikwijls familieleden die zeiden van “we gaan dan eens komen slapen hé!”, terwijl ik die niet zo veel zie. Ik had zoiets van “jaja, er gaat een vaste logeerkamer zijn en ja we wonen in Gent, dus wel plezant om uit te gaan, maar waarom wil iedereen persé komen slapen bij ons??!? Die logeerkamer is er voor vrienden en familie die ik frequent zie”…
En dan komt de aap uit de mauw (-> insider), blijkt dat in de familie het gerucht de ronde doet dat we daar een B&B zouden maken!! Zowel mijn zus als mijn ma ontkennen in alle toonaarden dat ze er voor iets tussen zitten… Maar dat verklaart veel natuurlijk, ipv opdringerig zijn ze juist meelevend :-D
Anyway, hoe of door wie het gerucht gelanceerd is, god weet het, maar bij ieder gesprek dat ik had, was er ergens wel een hint.
Ok, we hebben ooit met het idee gespeeld toen we een ander huis gingen kopen, maar da’s jaren geleden. Die dromen werden opgeborgen toen het huis voor ons neus verkocht werd… Niet dat we het nu uitsluiten (het huis is wel groot genoeg), maar ik zou er toch in de eerste jaren niet op rekenen!!!